همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٠٠

رفتن عبد رحمان جبله « 3 » به حرب طاهر بن حسين

برى سوى دشمن شوى جنگجوى * ز بدخواه خون اندر آرى به جوى

بخواهى ز بدخواه خون پدر * چرا آمدى تند و عاصى بدر

مرا خلع كردى تو اى بدسگال * تو را كرد خشم خدا پايمال

حسين على گفت كاى شهريار * مرا عفو كن تا شوى كامكار

270 روم دشمنان تو را بشكنم * سر و تاج طاهر به خاك افكنم

امين دلاور ورا عفو كرد * كه انديشه بودش از آن شيرمرد

نيارست او را فكندن ز پاى * ورا داد تشريف و شد بازجاى

چو مىرفت با آن سرافراز گفت * كه بيرون بر اكنون سپاه از نهفت

برو پيش طاهر از اينجا به جنگ * مكن اى سرافراز ازاين‌پس درنگ

275 برو كين باب خود از وى بخواه * از اينجا ببر هرچه بايد سپاه

دوم روز آدينه سردار دين * امام جهان نامبرده امين

اگر من سپه را بگيرم « 1 » ز مير * شوم زاين ميانه سوى داروگير

دگربار از خلق بيعت گرفت * به جاروب دانش جهان را برفت

حسين از محمد بترسيد سخت * ز من ، گفت با دل كه برگشت بخت

280 سوى خانه شد نامور صبر كرد * به انديشه بنشست فرزانه‌مرد

اگر زآنك طاهر بيابد ظفر * نماند مرا زنده در كر و فر

وگر من شوم بر عدو كامكار * محمد برآرد ز جانم دمار

محمد خبر يافت از رفتنش * وز آن نامور روى بنهفتنش

شبى شد ز بغداد بيرون به درد * ز خويشان به گردش « 2 » بدى چند مرد

285 ز بغداد رخ سوى خاور نهاد * به نزديك طاهر به كردار باد

همه لشكر خويش را گرد كرد * به منبر برآمد به كردار گرد

پى در فرستاد چندان سوار * رسيدند در مردم نامدار

سران را به يك‌دم بكشتند پاك * حسين على شد ميان در هلاك

سر نامبرده حسين خطير * بريده ببردند نزديك مير

290 فرو مرد آن آتش فتنه زود * ز دل برنيامد از آن مرد دود

( 1 ) بديدم ( 2 ) گردش پى