همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٩٧

رفتن عبد رحمان جبله « 3 » به حرب طاهر بن حسين

چو نزديك شهر آمد آن نامدار * برون رفت لشكر تمامت سوار

زن و مرد بغداد برخاستند * همه شهر يكسر بياراستند

پى آن‌چنان كار كاو كرده بود * از آن شاميان خون برآورده بود

ببردند او را در آن شهر شاد * ز كار خليفه بكردند ياد

امين را از آن انده آمد عظيم * دلش گشت از آن غصه و غم دونيم 195

چو لشكر تمامت ورا يار بود * امين را دل از غصه افگار بود

به روز آن سرافراز چيزى نگفت * شب آمد ، فرستاد اندر نهفت

حسين على را بر خويش خواند * نيامد ، در آن كار حيران بماند

دگرباره ده تن فرستاد مير * به نزد حسين آن يل « 1 » بىنظير

كه با تو مرا در نهان هست كار * بيا زود و انديشه در دل مدار 200

دلاور جوابش چنين داد باز * كه در شب تو را با رهى چيست راز

نه من مطربم يا نديم اى امير * كه آيم به شب نزد تو خيره خير

تو را كار با من به روز است و بس * فرستاده بشنيد ، شد بازپس

سپيده حسين على برنشست * به كين محمد ميان را ببست

سپه [ را ] بفرمود تا شد سوار * فزون بود لشكر ز پنجه هزار 205

بيامد به پيش لب دجله شاد * زبان را به نقص امين برگشاد

كه تا كى چنين زاين نه مرد و نه زن * پراكنده بايد شنيدن سخن

خورد روز و شب همچو رندان شراب * بود مست ، زاو جمله عالم خراب

به شوخى او باب من شد هلاك * فرو برد بايد سرش را به خاك

فرستاد تا لشكر آرد ز شام * ببرد ز ما روزى ، اين خويش‌كام 210

كنون خيل دشمن به حلوان رسيد * سر نيزه بر اوج كيوان رسيد

بيايند فردا و اين « 2 » بوم‌وبر * كنند از سر خشم زيروزبر

برآرند از ما به‌كلى دمار * نماند به بغداد يك نامدار

از آن پيش كآيند آن مهتران * به گردن برآورده گرز گران

برون برد بايد امين را ز كار * وزاو شهر كردن تهى آشكار 215

( 1 ) يلى ( 2 ) دين