همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٩٦

رفتن عبد رحمان جبله « 3 » به حرب طاهر بن حسين

فرستاد عبد الملك سوى مير * محمد امين سرور بىنظير

ورا زآن سپاه آمدن [ مژده ] داد * امين گشت از لشكر شام شاد

ز بغداديان آن‌چنان كم شنود * جوانى يكى اسب گم كرده بود

در آن لشكر شاميان بازيافت * سوى اسب چون مرغ پرواز يافت

170 بيازيد دست و لگامش گرفت * در اين قصه شايد كه مانى شگفت

چو شامى چنان ديد فرياد كرد * ز اسب و ز بردن سخن ياد كرد

برفتند قومى ز شامى سران * بديدند آن‌جاى رزمى گران

ز بغداديان نيز فوجى « 1 » هزار * برفتند آنجا پى گيرودار

به كشتن گرفتند از يكدگر * جهان گشت از آن فتنه زيروزبر

175 فرستاد عبد الملك در زمان * يكى را بسان هزبر دمان

به نزد حسين آن سرافراز مير * كه اينجا پديدار شد داروگير

برو آتش فتنه بنشان به جاى * به اسب اندرآورد مردانه پاى

بيامد كه آتش نشاند چو دود * بدان آمدن فتنه افزون ببود

به شامى سران اندرآن داروگير * زبون ديد بغداديان را اسير

180 برآشفت و شمشير كين بركشيد * از آن شاميان نامور سركشيد

فراوان از آن نامداران بكشت * نمودند از او لشكر شام پشت

برفتند و گفتند با يكدگر * كه خورديم بىسيم خون جگر

بيامد از آن‌جاى گرديد باز * كه شد چنگ اقبال شاهى ز ساز

چه چيز است ما را در اين بوم‌وبر * چو شد شاميان را سراسر خبر

185 به يك بار از آن رزم گشتند باز * سوى شام رفتند دل پرگداز

سرافراز عبد الملك زارتر * همىبود هر لحظه بيمارتر

به‌سوى امين آمد آن آگهى * شد از مغز دانش دماغش تهى

ز رقه حسين آن سرافراز مرد * بيامد به بغداد چون باد و گرد

امين ز آن دلاور بترسيد سخت * به دل گفت دردا كه برگشت بخت

190 پدر كشته با من شود پر ز كين * كند بىگمان قصد جان امين

( 1 ) بوقى