همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٩٥

رفتن عبد رحمان جبله « 3 » به حرب طاهر بن حسين

پدر صالح و او جوانى فصيح * سخن گفتن خوب و نظمى « 1 » صحيح

ز هنگام هارون كه سردار بود * به زندان دلاور گرفتار بود

چو شد خيل بغداد زآن‌سان زبون * امين برد او را ز زندان برون

ورا داد حالى اميرى شام * به دو گفت كاى سرور نيك‌نام

بسى رنج ديدى در اين روزگار * ازاين‌پس شوى خرم و كامكار 145

برو سوى شام اى سرافراز مرد * در آن بخت سوم با ابيار ( ؟ ) كرد

در آن بوم خيل گران جمع كن * درون را فروزنده چون شمع كن

چراغى « 2 » ز شمع خرد برفروز « 3 » * مگر كاين شب تيره آيد به روز « 4 »

وفا نيست در مردمان عراق * ندارند با من به دل اتفاق

مرا حاجت افتد به مردان شام * تو بفرست لشكر چو خواهم تمام 150

اگر خود من آيم تو آماده باش * شب و روز گوش فرستاده باش

نماينده عبد الملك مير بود * سرافراز با راى و تدبير بود

دلاور همه شام گرديده بود * ورا در بزرگى پسنديده بود

سرافراز عبد الملك نامدار * سوى شام شد با سپه ده هزار

چو آمد سوى رقه بيمار شد * به راه اندرون [ جفت تيمار ] شد 155

حسين على پور ماهان امير * ورا يار بود اندرآن داروگير

بشد پيش بيمار و گفتش به راز * كه اى نامبردار گردن‌فراز

تو بيمار گشتى و اكنون به شام * چگونه شوى خسته ، بىكام‌ونام

به بغداد اكنون سپه درخور است * كه دشمن مگر بسته با لشكر است

به حلوان رسيد است بدخواه شاه * به تنگ اندرآيد به‌زودى سپاه 160

يكى نامه كن اى هنرور همام « 5 » * از اين‌جا سوى نامداران شام

سپه را بخوان اى سرافراز مرد * كه نتوان از اين بيشتر صبر كرد

فرستاد نامه به ميران شام * بسى وعده‌ها دادشان نيك‌نام

بيامد سپه در زمان سى هزار * ز شامى سران ، از پى كارزار

سوى رقه آمد ز خوان سپاه * زمين شد پر از خيمه و بارگاه 165

( 1 ) رظى ع ( 2 ) چراغ ( 3 ) فزون ( 4 ) برون ( 5 ) هزبر عام