همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٩٤

رفتن عبد رحمان جبله « 3 » به حرب طاهر بن حسين

زر و سيم آسودگان را دهد * چنين بار اندوه بر ما نهد

يكان و دوگان بازگشت آن سپاه * يكى تن نماند اندر آوردگاه « 1 »

فرود آمد از كوه طاهر به كام * گرفت آن بروبوم حلوان تمام

به مأمون فرستاد زآن ياد كرد * دل نامداران دين شاد كرد

120 فرستاد از بهر طاهر امير * كلاه و كمر ، استرى بادگير

بسى آفرين كرد بر فضل سهل * كه بود او وزيرى سرافراز و اهل

به تدبير او رفت طاهر به جنگ * وزاو گشت بر دشمنان كار تنگ

به فضل سرافراز تشريف داد * فراوان به دو آفرين كرد ياد

لقب داد او را و كردش بلند * ز دل بيخ اندوه و آفت بكند

125 فرستاد طاهر به مأمون پيام * كه بفرست نزدم سپاهى تمام

كه تا شهر بغداد را در حصار * بگيريم ما هر دو از هر كنار

از آن روى ميرى بيامد به‌ساز * به اهواز و در بصره شد سرفراز

به گرد بروبوم آمد چو باد * به بغداد با خيل بسيار شاد

من اى شهريار از ره نهروان * درآيم به كردار سيلى روان

130 بگيريم ما شهر بغداد را * چنان برزن و بوم آباد را

چو بشنيد مأمون پيام امير * ز تدبير او شاد شد تيزوير

بدانست كان هست راى صواب * از آنجا فتد رخت دشمن در آب

بفرمود تا پور اعين ز راه * بيامد بياورد بىمر سپاه

بشد هرثمه با دو ره ده هزار * سوى حد اهواز بربست بار

135 سرافراز طاهر به فر و به زور * ز حلوان روان شد سوى شهر زور

از آنجا به بغداد شد نامدار * سپاهى به گردش فزون از شمار

ز ديگر طرف هرثمه چون پلنگ * سوى شهر بغداد [ شد ] بىدرنگ

چو لشكر ز حلوان سوى شاه شد * امين سرافراز آگاه شد

از آن لشكر شوم نوميد گشت * به دست اندرون عود او بيد گشت

140 به زندان او بود مردى همام * شنيدم كه عبد الملك بود نام

( 1 ) اندر و وردگاه