همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٩٢

رفتن عبد رحمان جبله « 3 » به حرب طاهر بن حسين

به اسب اندرآمد چو غران پلنگ * يكى نيزه بگرفت پيچان به چنگ

يلان را ز هر جاى آواز داد * جوابش همه سركشى بازداد

شدند آن دليران به يك ره سوار * برآمد ز هر گوشه [ اى ] گير [ و ] دار

فراوان ز هر دو سپه كشته شد * سپهر اندرآن كار سرگشته شد

70 چو شد روز ، آن جنگ برجاى بود * لواى دو سردار « 1 » برپاى بود

دگربار آغاز كردند حرب * فلك قسمت سروران كرد ضرب

زمان تا زمان جنگ مىگشت سخت * ز بغداديان باز برگشت بخت

دگربار از رزم بگريختند * به خاك اندر از ديده خون ريختند

چو اقبال برگشت مردى به كار * نيايد ، مبر بيهده روزگار

75 سپهر هنر عبد رحمان به جاى * ز مردى باستاد و افشرد پاى

بكوشيد بسيار مردى نمود * نبد بخت را تاب ، مردى چه سود

بيفكند بىمر سران را ز پاى * به زخم سرنيزهء دلرباى

نيامد ورا زور و مردى به‌كار * چو آشفته بد گردش روزگار

به رزم اندررون مهربان « 2 » كشته شد * به دست خراسانيان كشته شد

80 شبيخون ز ناگه ورا خون بريخت * ز مروان نشايد به افسون گريخت

پى ديگرى كند فرزانه چاه * خود افكند در چاه و زآن شد [ تباه ]

سرش برگرفتند از تن به تيغ * بخوردند بر نازديده دريغ

سرافراز طاهر سپهر هنر * به‌سوى خراسان فرستاد سر

از آن‌جاى طاهر به حلوان كشيد * علم را بر آن اوج كيوان كشيد

85 بياورد لشكر به دامان كوه * به هرجا سپه شد گروها گروه

به حد « 3 » غلامان درآمد امير * بر مهربان رفت دهقان پير « 4 »

برش برد آن نامبرده خورش * خورش چون‌كه بنهاد دهقان برش

بپرسيد طاهر كه نام تو چيست * در اين بوم‌وبر پادشاه تو كيست

به دو گفت نامم غلام اسير * زنم سكه حالى به نام امير

90 امين را بد اين بوم‌وبر صبحدم * كنون چون تو در وى نهادى قدم

( 1 ) دو سربر ( 2 ) مير سپه ( 3 ) مد ( 4 ) پر