همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٩٠

رفتن عبد رحمان جبله « 3 » به حرب طاهر بن حسين

نشد غرم هرگز به جنگ پلنگ * بر شير نر كيست روباه لنگ

ز آهوبره كى گريزد گراز * كبوتر چه سنجد به چنگال باز

برفتند گردن‌كشان در گريز * همان ابن جبله به دل پرستيز

از آن رزمگه روى برتافتند * بر آتش ز انده جگر تافتند

20 بشد عبد رحمان ريز [ نده ] خون * دل‌آزرده حيران به همدان درون

سرافراز طاهر به كشتن گرفت * ز دل فرش غم [ در ] « 1 » نوشتن گرفت

روان كرد بر خاك درياى خون * ز نوك سر نيزهء آبگون

ز خيل امين كشته شد ده هزار * غم آمد ورا بهره زآن كارزار

گروهى گريزان و آسيمه‌سر * برفتند زى شهر و بستند در

25 ز باروى همدان بپيوست جنگ * به زوبين و خشت و به تير و به سنگ

بسا تن كه آن روز شد سرنگون * بسا سر كه افتاد بر خاك و خون

دو ماه آن‌چنان جنگ و پيكار بود * كمان گوان ابر خونبار بود

به شهر اندرون تنگ شد نان و آب * فتادند آن مردمان در عذاب

سگ و گربه خوردند همچون شكر * فراوان بكشتند از همدگر

30 امير سپه گشت خوار و زبون * به زارى ز شهر اندرآمد برون

دو چشمش از آن غصه خونبار شد * به نزديك طاهر به زنهار [ شد ]

ورا نامبردار زنهار داد * به نازش بر خويشتن بار داد

ز همدان هزيمت به بغداد رفت * بسا سر كه آن سال بر باد رفت

امين چون خبر يافت رنجور گشت * ز صحت دل نازكش دور [ گشت ]

35 دلاور سپاهى برون كرد باز * به يارى [ آن ] لشكر رزمساز

چو نزديك رفتند بشتافتند * ز زنهار مهتر خبر يافتند

يكى نامه كردند پنهان برش * بگفتند از مهتر و لشكرش

كه برخيز كآمد فراوان سپاه * به يارى بر تو بدين رزمگاه

تو را پيش دشمن نشستن خطاست * بيا تا شود كار ما جمله راست

40 چو نامه بر عبد رحمان رسيد * بخواند و پس‌وپيش آن بنگريد

( 1 ) از