همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٩

نامهء ابراهيم بن مالك اشتر سوى مختار بن عبيده الثقفى

همان مير اسحق‌پور سعيد * بشد از مداين به هنگام عيد

ز انبار با لشكرى . . . شاد * بيامد به كردار تير از گشاد

خزيمه كه از نضر بودش نژاد * بيامد به نزديك آن پاك‌زاد

محمد كه بدپور سعد يمان « 1 » * بيامد بر مير نيكوگمان

ز حلوان روان كرد عمرو سعيد * بدين بر نشد روزگار بعيد 130

كه يكسر بزرگان فراز آمدند * بر مهتر رزم‌ساز آمدند

سراپرده بيرون زد از كوفه مير * يكى نامه بنبشت دانش‌پذير

به نزد براهيم اشتر چو دود * كه ما را در اين كار درياب زود

كمر بست مصعب به آزار من * [ به ] هم درفتاد اين زمان كار من

به جز تو به گيتى مرا يار نيست * بتر زاين به گيتى مرا كار نيست 135

اگر تو نيايى بدين كارزار * به زودى تو بينى مرا كار ، زار

براهيم برخواند نامه چو آب * هم اندر زمان كرد نامه جواب

كه اى مير مختار باآفرين * بخواندم من آن نامهء بىقرين

بدانستم احوال تو سربه‌سر * مرا خوانده‌اى « 2 » اى يل نامور « 3 »

مرا كار [ صعب است ] اى كامياب * فرو مانده‌ام همچو تو در خلاب 140

جهاندار عبد الملك با سپاه * به كينم كمر بست و آمد به راه

نيارم رها كردن اين بوم‌وبر * به نزد تو آمد چو مرغ بپر

چنانم كه آن كس كه در روز باد * به دريا درآيد چو تير از گشاد

نشيند در آن كشتى نيمه‌مست * كه خواهد چو در موج باشد شكست

نداند پس‌وپيش سرگشته راه * بماند جگر خسته را جايگاه 145

به من گوش اى نامبرده مدار * كه آيم به زودى در آن كارزار

و ليكن تو از كوفه بيرون مياى * سوى بصره رفتن مكن [ نيز ] راى

اگر من ز فرزند مروان خلاص * بيابم از اين كوشش عام‌وخاص

اگر زنده ماندم بيايم بَرَت * به گردون رسانم سر و افسرت

چو مختار آن نامهء نامدار * فرو خواند سرگشتهء روزگار 150

( 1 ) سعد بن خديقه بن اليمان را به حلوان فرستاد ، همان ، ص 46 . ( 2 ) خواننده‌اى ( 3 ) بد نامور