همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٨٥

رفتن على بن عيسى ماهان به جنگ طاهر بن حسين

به دو گفت سرتيز ديدم تو را * چو تيغ از ميان بركشيدم تو را 70

تو را مىفرستم به جنگ على * كه دارى دل و بال و يال يلى

قهستان و حلوان سراسر توراست * به رمح تو خواهد جهان گشت راست

رى و اصفهان هر دو دادم « 1 » به تو * در كامرانى گشادم به تو

كمر بند چون كوه سر برفراز * كه بر گردنان مىشوى سرفراز

ز لشكر گزين كن دو ره ده‌هزار * برو شاد و خرم سوى كارزار 75

برو تيز از اينجا به كردار شير * از آن پيش كايد على ، رى بگير

روان كرد چون آب طاهر به رى * جوان بود و دانا و فرخنده‌پى

به رى درشد آن گرد از گرد راه * بزرگان « 2 » و ميران و يكسر سپاه

قوى گشت در رى دلاور ز راى * ورا نام شد مير كشورگشاى

على پور ماهان به حلوان هنوز * جگر پر ز تاب و درون جفت سوز 80

همىبرد از مهر تابان گرو * چو كيوان شد آن نامور كندرو

چو آن طاهر آمد به نزدش خبر * شد از گردش اختران پىسپر

هراسيش اندر دل آمد پديد * نهيبش در آن منزل آمد پديد

ز حلوان به رى كرد آهنگ شير * و ليكن دلش بود از جنگ سير

به طاهر بگفتند كامد ز راه * على پور ماهان و بىمر « 3 » سپاه 85

سوارى است چابك [ در ] ون نبرد * به رى در [ ورا ] بايد آرام كرد

به رى دربيايد « 4 » كه گيرد قرار * مقامى است اين‌جاى سخت استوار « 5 »

چنين گفت طاهر به مردان خويش * كه دانسته‌ام كارها را ز پيش « 6 »

نباشند يك دل يقين را زبان * ز هر سو ستانند ما را زنان

خراسانيان را ندارند دوست * بر اين نامداران بدرند پوست 90

به گردش سپاهى همه مهربان * به دل راست با شاه و شيرين‌زبان

ز رى نامبرده به كستانه رفت * چو گستهم مردانه فرزانه رفت

بيامد على سوى لشكر چو ماه * به رى مانده بد « 7 » پنج فرسنگ راه

( 1 ) دارم ( 2 ) بذرگان ( 3 ) بىمن ( 4 ) به‌آيد ( 5 ) بخت ستوار ( 6 ) رش ( 7 ) بدى مانده بود