همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٨٤

رفتن على بن عيسى ماهان به جنگ طاهر بن حسين

45 بخواند از هنر مردم اهل را * بگفت اين سخن فضل بن سهل را

كه آمد على پور عيسى چو شير * سوارى است آن نامبرده دلير

ببين تا كه خواهد شدن سوى جنگ * گزين كن دلاور يكى شير چنگ

جواب حسن داد فرزند سهل * كه خواهم ز شاه اندراين كار مهل

به دو مهل داد آن پسنديده مير * سوى خانهء خويشتن شد وزير

50 وزير گزين بد ستاره‌شمر * بدانسته بد راز شمس و قمر

بياورد زيج و سطرلاب « 1 » زود * نگه كرد زى كار چرخ كبود

پرانديشه بنهاد تقويم پيش * همىبود آهسته در كار خويش

[ چو ] روشن سپهر و ستاره بديد * پس‌وپيش كار جهان بنگريد

زمانى ز گردش در آن كار شد * ز راز سپهرى خبردار شد

55 ز ميران لشكر چو بد بىهمال * به نام همه قرعه افكند و فال

گرفت و برآمد يكى نامور * كه بود اندرآن جنگ يارش ظفر

بد آن نامبردار طاهر به نام * چو شيرى بدى پيلتن در كنام

حسين سرافراز بد باب مير * بشد نزد مأمون چو پرتاب تير

به دو گفت كردم سواران گزين * كه بر چرخ برزد . . .

60 برآيد به دست وى اين كار زود * چو اقبال خواهد ورا يار بود

تو نيز اى جهانبان ورا يار باش * چنان پهلوان « 2 » را خبردار باش

بفرماى تا طاهر آيد برت « 3 » * شود كامران مير بر لشكرت

گر او را فرستى بدين كارزار * عدوى شما را شود كارزار

به‌زودى ز فرزند ماهان دمار * برآيد تو اين روزها مىشمار

65 بديدم من آن راز گردان سپهر * به كين است با خصم . . .

به طاهر شود آب ابرت روان * به‌زودى بگيرد جهان پهلوان

به چنگ آورد ملك بغداد را * سپارد به تو بوم آباد را

دلير است چون رستم زاولى * تو او را روان كن به رزم على

ورا خواند مأمون فرخنده پيش * نشاندش چو اقبال نزديك خويش

( 1 ) سطلاب ( 2 ) بهلوى ( 3 ) افرارت