همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٨٣

رفتن على بن عيسى ماهان به جنگ طاهر بن حسين

به گيتى به از صلح كارى نبود * ز تو اين عمل يادگارى نبود 20

وگر آنچه گفتم نيايد بجاى * سرافراز باش و بيفشار پاى

وگر آن‌كه جنگ اندر و كارزار * شود مير مأمون گرفتار و زار

چو آرى تو آن مهربان را به دست * سرافراز دين را مكن پاىبست

منه بند بر پاى آن نامدار * نياور به بغداد زودش ، سوار

گر او سخت گويد ، تو مىباش نرم * مسوز آتش خشم با شاه گرم 25

على گفت فرمان بانو برم * ز فرمان او نوشدارو برم

بگفت اين و گشتند از آنجا روان * بيامد چنان تا لب نهروان

ز بغداد تا نهروان شد سپاه * فزون نبود از چار فرسنگ راه

چو لشكر سوى نهروان شد به كين * بيامد همان‌دم به لشكر امين

بگرديد يك‌دم به گرد سپاه * به هر جاى كرد آن دلاور نگاه 30

سلاح و سليح « 1 » سواران بديد * به شادى رخ نامداران بديد

بيامد برش پور ماهان به مهر * به ديدار آن شه چو روشن سپهر

امين گفت اى سرفراز جهان * خداوند داند ز راز نهان

اگر دست بردى ، خراسان توراست * بروبوم ايران تن‌آسان توراست

برو آن بروبوم يكسر بگير * تويى مهتر ملك و فرمان‌پذير 35

مكن زور چون ملك هموار شد * كه حاكم سرافراز از اين كار شد

نگه دار دل را ز جور و ستم * كه در چشمت آيد ز بيداد نم

چو گردد ز دست تو مأمون به زير « 2 » * سراپا ببندش بياور اسير

ورا در عمارى كن اى مير جاى * بيندازش و بسته كن دست‌وپاى

به جانش نخواهم كه آيد گزند * فرستش به نزديك من زير بند 40

بگفت اين سخن جانش آگه نبود * خرد را . . .

قضاوقدر هر دو در كار خويش * امين غره گشته به گفتار خويش

بگفت اين و برگشت آن پاك‌راى * على بن ماهان روان شد ز جاى

سر گرد گردان به گردون رسيد * خبر زآن دلاور به مأمون رسيد

( 1 ) سرام سح ( 2 ) شير