همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٨

نامهء ابراهيم بن مالك اشتر سوى مختار بن عبيده الثقفى

يكى حمله كردند هر دو سپاه * كه از . . .

بيامد به ديوان . . . * تيمم روا نيست كردن به خاك

يقين دان كه مختار محتال شد * از او مرغ دين بىپروبال شد

پراكنده مىگويد اندر نهفت * نشايد سخن‌هاى او بازگفت

105 . . . * شد از كافرى همچو گبران روم

بگفتم تو را آنچه ديدم صواب * به زودى بر من روان كن جواب

چو بردند نامه به نزديك مير * فرو خواند آن مرد روشن [ ضمير ]

. . . هم اندر زمان كار كرد * براهيم آن سرور شيرمرد

به مصعب چنين گفت كاى شيرنر * بخواندم من آن نامهء پرهنر

110 به من گفته بودى كه هشيار باش * به كار اندرون نيك بيد [ ار باش ]

. . . چنانت ببايد شدن * كه بتوانى از وى برون آمدن

مرا نيست حاجت بدين پند تو « 1 » * ببرم دل از عهد و پيوند تو

من امروز حرب تو دانم حلال * ندارم ز رزم تو در دل ملال

همان رزم عبد الملك پيش من * فريضه است اى مفخر انجمن

115 امام جهان است پور على * محمد حنيفه امين ولى

همان مير مختار مردى است نغز * بياكنده از دين اسلام مغز

مسلمان و روشن‌درون دانمش * از آن پاك و پاكيزه‌دل خوانمش

مرا در دل نامور نيست راه * به ظاهر بود مؤمن آن نيك‌خواه

درود جهان‌آفرين بر تو باد * به گيتى همه كار تو باد داد

120 چو نامه بر مصعب آمد بخواند * فرو رفت بر جاى و خيره بماند

سراپرده بيرون زد و بارگاه * روان گشت از شهر حالى سپاه

عبيد اللّه نامور شد امير * به بصره به فرمان مرد خطير

چو مختار از آن كار شد باخبر * فرستاد نامه به هر بوم‌وبر

بزرگان و گردن‌كشان را بخواند * بديشان ز هر در سخن بازراند

125 ز بابل درآمد بيامد چو باد * به نزديك مختار با دين و داد

( 1 ) نديدم