همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٧٩

احوال گوينده با مخدوم سعيد طاب مثواه « 2 »

به مأمون سرافراز عباس گفت * سخن از ره خشم الماس گفت

كه اين كار از اين پيشتر كرده‌اند * براى جهان خون دل خورده‌اند

همين كرد منصور با جد من * عجب نيست اين كار در انجمن

سرافراز سفاح با دستبرد * مقام خلافت به عيسى سپرد 440

بيامد ابو جعفر شيرمرد * از آن كار . . . مرا دور كرد

بخنديد مأمون به دو گفت باز * كه هرگز نباشد چو گنجشك « 1 » باز

چه خوش گفت آن پردل نامور * كه از لطف او سنگ شد جانور

چو چشمه به بدزارن ( ؟ ) دريا برى * به ديوانگى ماند آن داورى

به مأمون نماند به مردى امين * وگر خود زند آسمان بر زمين 445

چنين گفت فضل بن سهل [ وزير ] * كه در دست او بود عيسى اسير

اسير است در دست مأمون ، امين * چو شير است استاده اندر كمين

به دو گفت عباس كاى خويش‌كام * چرا كرده‌اى نام مأمون امام

امام زمين است اكنون امين * بر او خواند بايد به جان آفرين

به دو گفت فرزند سهل همام * كه هر مسجدى را پديد است امام 450

زيانى نباشد امين را از اين * منه بر سمند جفا بيش‌ازاين « 2 »

. . . بر ما بهانه مگير * جهان سربه‌سر بر امام است و مير

امين است بر جمله عالم امام * سخن را بدين‌جاى كردم تمام

شما بازگرديد با كام و ناز * كه فردا پديد آيد از كبك ، باز

. . . آزاد سرو * به بغداد چون ماه تابان ز مرو 455

نهادند از « 3 » مهر سر بر زمين * بگفتند احوال پيش امين

برآشفت با فضل بدر ربيع * ندارى ورا گفت راى رفيع

. . . برادر جدا * نترسى تو اى بدنشان از خدا

فكندى ميان اندرون دشمنى * گرفتى ره و رسم اهريمنى « 4 »

بسا خون كزاين بر « 5 » شود ريخته * به هرجا به خاك اندرآميخته 460

. . . استاد مرد * برفت و بياورد مانند گرد

( 1 ) سمك ( 2 ) بيش‌ازين ( 3 ) آن ( 4 ) اهرمنى ( 5 ) كذين پر