همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٧٨

احوال گوينده با مخدوم سعيد طاب مثواه « 2 »

410 محمد امين زآن خبردار گشت * بساط نشاط از درون درنوشت

ز ميران گزين كرد مهتر سه تن * كه بودند دانا به هر انجمن

يكى زآن سه فرزانه عباس بود * كه چون او نبد زير چرخ كبود

دوم نامور صالح سرفراز * كز او رفت مهر مهى برفراز

سيم پور عيسى محمد كه پيل * از او رخ نهفتى به درياى نيل

415 برفتند و آن نامه بردند شاد * به نزديك مأمون به كردار باد

نبشته چو برخواند از آن‌گونه بود * كه من برترم از سپهر كبود

به من داد اين پادشاهى پدر * چو مىرفت از اين دار دنيا به‌در

به من مىرسد سرورى از دو روى * اگر بشنوى كم شد اين گفت‌وگوى

پسر دارم اكنون ، وليعهدم اوست * پديد آمد امروز دشمن ز دوست

420 تو بهر نهالى نه بيخ و نه شاخ * شدى تنگدل در جهان فراخ

بريدى ز بن شاخ و بيخ اميد * بكندى روان سرو ، بنشاند [ ه ] بيد

بريدم ز دل شاخ مهر تو را * نخواهم دگر ديد چهر تو را

تو را در خلافت كنون كار نيست * در اين خانه ديگر تو را يار نيست

برآشفت مأمون ز گفتار او * در آن كار بشكست بازار او

425 جواب اين‌چنين داد دانش‌پذير * پر از خشم شد با رسولان امير

كه من بشنوم نيز گفتار مست * خرابى پديد آيد از كار مست

اساسى كه فرزانه هارون نهاد * تواند از آن پاى بيرون [ نهاد ]

برو مست بىخويشتن را بگوى * كه بر من ز شوخى بهانه مجوى

مگرد از ره و رسم فرزانه باب * مكن خانهء كامرانى خراب

430 سپاه من و گنج من پيش توست * دلم خسته از كار ، كم پيش توست

بر من فرست اى دل‌اندوز ، گنج * سپاه مرا نيز بىدردورنج

ميفزاى رنج تن خويشتن * مكن طوق در گردن خويشتن

تو گفتى كه من عهد بشكسته‌ام * كه از بهر فرزند خود بسته‌ام

چگونه توان عهد شاهان شكست * نبايد تو را دل در اين كار بست

435 كلاهى كه از مهر ما دوختند * چراغى كه آنجا برافروختند

بگو تا كجا ، كى نشيند ز باد * نبايد سخن كرد بيهوده ياد