همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٧٥

احوال گوينده با مخدوم سعيد طاب مثواه « 2 »

غزا بود كارش ، به صبح و به شام * بدانديش دين كشت مأمون مدام

چو خورشيد رخشان جهان مىگرفت * به يارى بخت جوان مىگرفت

به بغداد امين باده مىكرد نوش * نمىكرد جز نالهء ناى گوش 335

عنان طبيعت رها كرد مرد * وز آن كار آخر قفا خورد مرد

جهان بازداده به دست وزير * دل و جان سپرده به آواى زير

برآورد ناگاه دستور دست * چو زاو بود امام جهان دوردست

نمىكرد سرور به هنجار كار * نمىساخت فرزانه با روزگار

ز مأمون وزير اندر انديشه بود * كه چون . . . 340

از آن لشكر آوردن و سيم و زر * شب و روز مىبود بىخواب‌وخور

چو دانست كاو هست اندر كمين * بيامد ز ناگاه پيش امين

برآميخت رنگى ز شوم‌اخترى * بدان تا پديد آمد آن داورى

به نزد امين گفت اندر نهفت * كه اى شاه بىياور و مثل و جفت

تو را اين زمان داد يزدان پسر * نهال اميد تو آمد به بر 345

به كار اندرون بىكران جهد كن * پسر هست ، او را وليعهد كن

به مأمون مده پادشاهى خويش * بينديش اين كارها را ز پيش

ز كعبه بفرماى كارند چك * بكن نام مأمون ازآن‌جاى حك

همان مؤتمن را به در بر ز كار * تويى در جهان حاكم و كاردار

چو خطبه كنى ، نام فرزند بر * وز اين‌بار خور اى خردمند بر 350

امين گفت دستور خود را كه خيز * ميان سران آب‌رويم مريز

اساسى كه داننده هارون نهاد * نبايد از آن پاى بيرون نهاد

[ به دو گفت ] دستور كاى كامياب * مگردان دلت را ز راى صواب

وليعهد ، اول تو را كرده‌اند * وزاين شغل نامت برآورده‌اند

تويى اندراين كار مطلق عنان * بكن حكم و بنشين ميان جنان 355

به اقرار اول توان كرد كار * اقارير آخر نگيرد قرار

تويى اى دلاور امام جهان * تو دانى كنون آشكار و نهان

مدد كرد عيسى ماهان در اين * چنين گفت نامهربان با امين

كه من بوده‌ام بر خراسان امير * به ايام باب تو اى بىنظير