همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٧٣

احوال گوينده با مخدوم سعيد طاب مثواه « 2 »

به دو گفت مأمون كه اى شهريار * چو خود گفته‌اى كام جانم برآر

همى هست مطلوب در دل نهفت * نيارم به نزديكت اى شاه گفت

كه ترسم كه ناگاه خوارم كنى * بر همسران شرمسارم كنى 285

امام جهان گفت كاى نازنين * بخواه آنچه بايد ، مگو اين‌چنين

چنين داد مأمون مقبل جواب * كه اى بر سپهر شهى آفتاب

بفرماى تا روز جمعه خطيب * چو بر منبرآمد به تيغ و قضيب

برآرد به اقبال تو كام من * برد از پس نام تو نام من

به دو گفت هارون كه زاين‌سان كنند * ز نام تو آرايش جان كنند 290

دگر آرزو چيست اى نيك‌خواه * بخواه و مكن نيز در كس نگاه

سرافراز مأمون برآورد سر * حديثى روان گفت چون آب زر

كه بر سكه اى شهريار جهان * چو آرند پيش تو كارآگهان

قلم خواه و آن سكه را بخش كن * پس از نام خود نام من نقش كن

ز خاكم همين‌دم به گردون رسان * مراد دل اى جان به مأمون رسان 295

برافروخت هارون ز گفتار پور * چو خورشيد شد نامبرده ز نور

ورا بىكران بوسه بر چشم داد * دل و جان به گفتار او كرد شاد

به دلبند گفتا پر از خون جگر * كه كار وى و پور خود درنگر

ببين تا از اين هر دو فرزانه كيست * همان مايهء اين دو گوينده چيست

كه را بينى اكنون سزاى شهى * بگو تا بدانم مهى و بهى 300

زبيده ورا هيچ پاسخ نداد * برآورد از دل يكى سرد باد

يكى روز هارون سوى باغ شد * دل و جان پر از درد و پرداغ شد

امين اندرآن باغ مىخورد مى * به‌هم ساخته بربط و ناى و نى

به پيرامن او زنان كامياب * نشسته امين در ميانه خراب

پدر پيش از آنش بسى ديده بود * دلش زآن دل‌افروز گرديده بود 305

ورا گفته بد چند نوبت پدر * كزاين كار بايد كه آيى « 1 » به‌در

بخوانى ادب ، علم گيرى به ياد * نيابى از اين باده الا كه باد

( 1 ) اى پدر