همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٧٢

احوال گوينده با مخدوم سعيد طاب مثواه « 2 »

بگفت اين سخن‌ها زمانى دراز * به تكرار مشغول شد سرفراز

زبيده چو آن ديد شد شرمسار * برفتند از آنجا دو والاتبار

چو رفتند از آنجا امين خفته بود * ز خواب و ز خوردن برآشفته بود

گرفته پرىپيكرى در كنار * نه آگاه از گردش روزگار

260 از آن كار گشتند دل پر ز درد * زبيده ز انديشه رخساره زرد

نخفتند ز اندوه تا آفتاب * برآورد آن خنجر تيزتاب

ببريد گيسوى مشكين شب * فرو رفت مهتاب پرتاب و تب

چو مهر فروزنده بركرد سر * همه خاك ره گشت چون آب زر

نشست از بر تخت هارون به ناز * در خرمى كرد بر خلق باز

265 فرستاد اول امين را بخواند * بر تخت خود نازنين را نشاند

به دو گفت كاى پور فرخنده راه * ز من آرزويى كه دارى بخواه

امين گفت سيمين برى خواهمت * چو سرو روان دلبرى خواهمت

سمن ساعدى مهربانى كه ماه * نيارد در او تيز كردن نگاه

نگاريست در پردهء شهريار * كه دست فلك زآن نگيرد نگار

270 به من بخش آن ماه پاكيزه را * كه دل خواهدم دخت دوشيزه را

ورا داد آن ماه‌رخ را نياز * نبايد سخن كرد اكنون دراز

امين رفت و مأمون بيامد چو گرد * به نزديك هارون زمين بوس كرد

به دو گفت هارون چه خواهى بگوى * مرادى كه دل خواهد از من بجوى

اگر ملك خواهى اگر تخت و تاج * وگر جملهء شهرها را خراج

275 ندارم ز تو نازديده دريغ * ببارم كنون بر تو مانند ميغ

نهاد آن نماينده سر بر زمين * ز جان كرد بر شهريار آفرين

به دو گفت عمر تو خواهم دراز * چه باشد از اين بهتر اى سرفراز

فراخ است ما را به بخت تو دست * چه خواهم ز تو چون مرا جمله هست

به دو گفت هارون كه چيزى بخواه * مپيچان سر از گفتهء پادشاه

280 ز فرمان گناه است پيچند روى * به دل در مرادى كه دارى بجوى

[ ز خجلت ] برافكند در پيش سر * ورا گفت هارون ، بخواه اى پسر

مپوشان ز من آرزوهاى خويش * به فرمان يكى سر برآور ز پيش