همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٧١

احوال گوينده با مخدوم سعيد طاب مثواه « 2 »

نه نقلى به آيين نه برگى به ساز * يكى بود آنجا نشيب و فراز

حريفش زكاتى و خربنده بود * حديثش سراسر پراكنده بود 230

شرابى برش بود ، همچون وزير * نشسته دواتى به هم‌دوش مير

برش همچو حاجب شدى پرده‌دار * گهى محرمش بود و گه مير بار

گرفتى ز ناگه يكى دامنش * زدى سيلى سخت بر گردنش

حريفش همه رند و قلاش بود * نديمش همان دزد و بناش بود

تو گفتى خرابات بود آن مقام * به‌هم در شده نيك و بد ، خاص‌وعام 235

خجل شد زبيده ز كار پسر * به جيب تحير فرو برد سر

از آن‌جا روان كرد هارون چو باد * وز آن كار مىكرد با جفت ياد

بيامد بَرِ خان مأمون دلير * ورا ديد بنشسته مانند شير

نهاده دو شمع معنبر به پيش * فروزنده چون ماه از برج خويش

كمانى گرفته چو چرخى به دست * درآورده تير [ ى ] دلاور به شست 240

كشيدى كمان تا به پيكان تير * نكردى رها از كف آن تيزوير

نظر كن به كردار نيكوكمان * چو بنهاد از دست تير و كمان

برآورد تيغى چو يك قطره آب * به تيزى چو وقت ظهور آفتاب

ز گوهر چو گردون ، ز انجم به شب * ز بدخواه روز دغا جان طلب

نظر كرد بر تيغ خود بىدرنگ * پس آن‌گاه بنهاد بر جا ز چنگ 245

بيازيد و گرز گران برگرفت * سپر از دگر دست بر سر گرفت

غلامان زيبا به گردش به پاى * ز بيمش نجنبيد يك‌تن ز جاى

از آن گشت فارغ كتابى بخواست * بخواند و ورقهاى آن كرد راست

پس آن‌گه بپرسيد از يك غلام * كه چون است آن زردهء تيزگام

چگونه خورد تازى خنگ‌جو * از اين‌جاى حالى به اسطبل رو 250

نگه كن ببين جاى يكران من * مگردان سر از طوق فرمان من

بگو تا كميت مرا زين كنند * سپيده بر او زين زرين كنند

كه خواهم شدن باز سوى شكار * بدان‌جا هنرها شود آشكار

. . . نيامد برم * نباشد سوى كام دل رهبرم

معطل نخواهم نشستن به جاى * به اسب اندر آريم چون پيل پاى 255