همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٧

نامهء ابراهيم بن مالك اشتر سوى مختار بن عبيده الثقفى

سوارى دگر شد به بيرون بكشت * بر او . . .

يكى ديگر آمد ورا نيز خست * سرش را بريد و به فتراك بست 75

برون رفت ورقاى عازب چو شير * به نزديك شامى درآمد دلير

بزد نيزه [ اى ] برگرفتش ز زين * ببرد . . .

زمانيش بر نيزه زآن‌سان بداشت * ز مردى به چرخ كيان برفراشت

پس آنگاه در لشكر انداختش * ازآن‌پس كه يك‌دم برافراختش

پس آنگاه بر دشمنان حمله كرد * . . . 80

ز هر دو طرف باز آغاز شد * در جنگ بر سروران باز شد

ز قلب اندرآمد براهيم تيز * درون پر ز كين داشت ، دل پرستيز

در آن كينه و جنگ و آن ترك‌تاز * . . .

سپه ديد و گرد سواران ز دور * بترسيد از آن نامدار صبور

به دل گفت دردا كه شد كار سخت * نشد اندر اين جنگ و كين يار بخت 85

به ورقاى عازب نگه كرد مير . . . * برو اين سپه را يكى پيش‌باز

اگر رزم سازند ، تو رزم ساز * بشد گُرد ورقا به كردار گرد

سوى آن سپه مير آهنگ كرد * چو نزديك‌تر شد صفى بركشيد

علم . . . * يكى مرد پيش اندرآمد چو باد

از آن نامداران با دين و داد 90 * بپرسيد ورقا از آن نامجوى

كه نامت همين‌دم به من بازگوى * منم پور جَندَب ، سپاه من است

. . . * پس از من كنون زُفر با لشكرى

بيايد به‌هم برزند كشورى * ز نزديك مختار بادين‌وداد

برفتيم و آمد به كردار باد * به يارى به نزد براهيم گرد

. . . 95 * براهيم را كرد حالى خبر

كه مرغ سعادت برآورد پر * وز آنجا به پشت سپاه آمدند

فروزان ز خورشيد و ماه آمدند * خبر شد ز ناگه به پور زياد

كه . . . * [ يكى ] لشكر آمد ز كوفه به راه

كه از گرد شد روى عالم سياه * فزون باشد آن لشكر نامدار

كه آمد كنون از دو ره ده‌هزار 100