همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٦٨

احوال گوينده با مخدوم سعيد طاب مثواه « 2 »

بر خويش داننده را داشتى * به درگاه مجهول نگذاشتى

155 نبودى برش بار بدگوى را * نكو رسم‌ها بد جهان‌جوى را

به ايام آن شاه بافروزور * بدى ايمن از پنجهء شير ، گور

به دوران او گرگ بر كوه و دشت * نيارست پيرامن ميش گشت

نهان كرد بخل و كرم آشكار * نبد مايل كار بزم و شكار

از او مرد بدكيش فرسوده بود * رعيت به عهد وى آسوده بود

160 به دانگى بريدى يكى دست را * چهل چوب زد مرد سرمست را

شب تيره تا روز كردى نماز * نبودى ز درگاه حق بىنياز

ميان دو تن بود قاضى امير * نبودى به كس نيز راضى خطير

بيفكند ربعى ز مال خراج * رصد كرد حالى و بفكند باز

شريعت ز عدلش قوىحال بود * هماى خرد را پروبال بود

165 بياراست گيتى به دين و به داد * ز كس نستد ، الا به مردم بداد

ستم در جهان ناپديدار گشت * خرد را همه كس خريدار گشت

بياسود از آن شاه اهل صلاح * ز غم بود اصحاب دين را فلاح

برون رفت از ديدهء ملك غم * ببريد ايام بيخ ستم

درخت سعادت برآورد شاخ * ستم تنك شد در جهان فراخ

170 گرفتند او را همه خلق دوست * بدريد بر دشمنان مغز و پوست

به بغداد بشنو ز كار امين * به چشم خرد كار او را ببين

چو بنشست بر مسند مهترى * پديد آمد اندر جهان داورى

نشد با بزرگان دين همنشين * نشانى ز گمراهى او ببين

شب و روز با عيش بوديش كار * نياسودى آن شه ز بزم و شكار

175 بر خويش بىمر زنان داشتى * نه ساده ، كه بربطزنان داشتى

چو بد همنشين مطرب و مسخره * نشد كار آن نامبرده سره

به شب خفته بودى و رفته ز دست * به روز « 1 » آن سرافراز مخمور و مست

نكردى به كار بزرگان نظر * فكندى همه خلق را در خطر

( 1 ) برون آن