همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٦٥

احوال گوينده با مخدوم سعيد طاب مثواه « 2 »

دگر نامهء نامبرده امين * بياورد و برخواند آن پيش‌بين

چنين گفت دستور با مهتران * كه هستند اين هر دو اكنون سران 80

به مرو است مأمون به بغداد امين * كه‌را كرد خواهيد از ايشان گزين

بگيريد آنچ اختيار شماست * از اين دو كدام است گوييد راست

بگفتند ميران به فضل وزير * كه اى نامبردار روشن‌ضمير

ز امر تو يك‌تن نپيچيم سر * ببنديم بر جان ز مهرت كمر

اگر نزد مأمون فرستى رويم * به گفتار تو در زمان بگرويم 85

وگر سوى بغداد پيش امين * بفرمايى اى سرور بىقرين

هم اندر زمان همچو تير از گشاد * به بغداد تازيم چون باد شاد

ز تو امر ، وز ما نمودن قيام * به حكم تو خواهيم بودن تمام

دل فضل سرور به بغداد بود * روانش در آن بوم آباد بود

به بغداد خواهم شدن فضل گفت * من اين آرزو دارم اندر نهفت 90

مرا و شما را در آن بوم‌وبر * زن و كودكانند بىحدومر

امين است اكنون امام جهان * ببايد بدان‌جاى رفت از نهان

پسند آمد آن قوم را راى او * نهادند سر جمله بر پاى او

وزير و سپه وقت بانگ خروس * به بغداد رفتند از شهر طوس

ببردند آن گنج با خويشتن * خبردار شد خسرو پيلتن 95

پر از خشم شد مير مأمون چو شير * برآشفت آن شهريار دلير

به نزديك او بود فضل بن سهل * وزير سرافراز بد مرد اهل

شبيب سرافراز آمد برش * ببوسيد از پاى خاك درش

به مأمون چنين گفت فضل وزير * پراكندگى كرد آن « 1 » بىنظير

ز گفتار هارون بپيچيد سر * برفت و ببرد آن‌همه سيم و زر 100

سپاه تو را از تو ببريد و برد * شود اطلس آرزوهاش بُرد

پراكنده زآن بىوفا شد سپاه * كنم كار آن شوخ ديده تباه

چو فرمان دهى من برم تاختن * به خنجر توان كار او ساختن

( 1 ) اى