همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٦٢

احوال گوينده با مخدوم سعيد طاب مثواه « 2 »

به غايت رهى را نكو داشتى * دمى از خودش « 1 » دور نگذاشتى

5 مرا ميرى شاعران داده بود * به رويم در كام بگشاده بود

مرا بر سر گردنان مير كرد * همه كارها را به تدبير كرد

بيفزود پيش سران آب من * بدى درگه شاه محراب من

چو تيغ از ميان بنده را بركشيد * وزاو بنده انبارها زر كشيد

مرا بر فلك برد چون آفتاب * به جوى مرادم روان كرد آب

10 مشرف تنم را به تشريف كرد * مرا آن جهاندار تعريف كرد

ز خاكم به گردون رسانيد سر * سرافراز گشتم از آن تاجور

به من غله آن شه به انبار داد * برش گر شدم نيمه‌شب بار داد

به خروار زر دادى آن شه به من * رسيدى از او سيم مثل [ سمن ]

به يزدان كه افزون بدى از هزار * نيايد پراكنده گفتن به‌كار

15 مرا مدح گفتى به نظم روان * كه خسرو جوان بود و روشن‌روان

چو خوردى مى ناب آن كامياب * به من شمس كردى به مجلس خطاب

نشاندى رهى را به پهلوى خويش * نخواندى كسى را دگر سوى خويش

سخن‌ها به من گفتى اندر نهان * نپوشيدى از بنده سود و زيان

يكى روز با او بدم شادمان * ببردند شه را سوى . . .

20 يكى مهربان بود محمود نام * جوانى سرافراز با نام و كام

دو روز و شبى پيش او بود شاه * طرب كرد و مى خورد خسرو پگاه

به هنگام پيشين چو سرمست شد * فلك در بر همتش پست شد

ببخشيد چندان گهر تاجور * كه شد كوه‌ها را مرصع كمر

چو فارغ شد از بخشش آن شهريار * مرا گفت برخيز اى نامدار

25 به فرمان آن شاه برخاستم * به مهرش دل و جان بياراستم

برون رفت آن كامران برنشست * چو سروى و بويا ترنجى به دست

مرا گفت كاى خوش‌سخن برنشين * بگفتم ندارم به شاه اسب و زين

مرا گفت بر بار [ ه ] گيرم قرار * شو اى مهربان زود . . .

( 1 ) خودم