همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٦١

احوال گوينده با مخدوم سعيد طاب مثواه « 2 »

دوم كامران شاه مسعود بود * كه فرزند فرزانه محمود بود

به مى خوردن از « 1 » خسروى دور شد * چراغ دلش نيز بىنور شد

قزل ارسلان را مى ناب كشت * ورا ناگهان خصم در خواب كشت

اتابك ابو بكر از باده مرد * ورا از ميان سيلى از باده برد 380

چه مايه سران را كه مى پست كرد * خرد را و جان هر دو را مست كرد

به هرجا كه شد باده ، مانند باد * قدم زآن‌ميان عقل بيرون نهاد

يقين دان كه خون روان است مى * ببُر اى دل نا [ مپرور ز وى ]

از آن پيش كارد دلت زير خاك * كند ناگهانت به خوارى هلاك

حرام است خونريز از او دورباش * اگر نى ، زند بر دلت دورباش 385

امين را دل و ديده تا باده برد * دل و جان و تن را به مى درسپرد

ز طفلى بدان كار مشغول بود * ز شغل دگر شاه معزول بود

زره برده بودش مى ناب و نى * نبودى جدا نيم ساعت ز مى

به بازى جدا گشت از آن خسروى * چو مىكرد ان . . .

سرانجام روزى درآمد ز پاى * به دست يكى ناكس خيره‌راى 390

كريم جهان بود و آزاده بود * ورا عيب ، اين خوردن باده بود

سر دولتش باده در خواب كرد * ورا سرنگون بادهء ناب كرد

ز ناگاه سيل شرابش ببرد * بر دشمنان باده آبش ببرد

چو شد چيره بر عقل او جام مى * شهى داد برباد ، از ناى و نى

دريغا كز آن خسرو ماهروى * به خاك اندرون رفته چون ماه ، روى 395

مرا پيش از اين بود دل با شراب * همان گوش جان سوى چنگ و رباب

ملك صدر دين بود سردار من * كه نيكو بد از فضل او كار من

مرا بر فلك برده بود از كرم * نشاندى شب و روز مى بر درم

( 1 ) آن ( 2 ) بنامه