همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٦٠

حكايت

350 يكى هفته زآن‌گونه بودند شاد * شب و روز كردند از آن قصه ياد

بخنديد آن نازنين ، گفت شاه * كه قاضى شود اين زمان جفت ماه

بهاى ورا آنچه خواهى دهم * وز آن منتى بر سر خود نهم

امين را چنين گفت آن حورزاد * كه جان و تن من فداى تو باد

كنيز و من و ديگران بنده‌ايم * به اقبال تو در جهان زنده‌ايم

355 مرا نيز با هركه خواهى ببخش * كه مهر تو در جان من هست نقش

به قاضى سپردند آن ماه را * كه باد آفرين اين‌چنين شاه را

به دو ديگر آن شاه والاتبار * دو دلبر ببخشيد همچون نگار

بدان هر يكى داد ده بدره زر * بسى جامه و لعل و در و گهر

مرا گفت باشيد هرسه نديم * شب و روز در مجلس ما مقيم

360 [ چهل ] روز با شاه بودند شاد * چو گل خرمن عمر خود را به باد

بدادند و بودند با كام و ناز * چنين تا برآمد زمان دراز

امين نوجوان بود و عشرت‌پرست * از اين جاى شد پادشاهى [ ز دست ]

امين را از اين داستان بىمر است * اگر بازگويم از اين خوش‌تر است

نشايد به بازى از اين بيش گفت * به اندازه بايد گهر نيز سفت

365 سخن هزل و جد است چون زهر و نوش * به گفتار دارد خردمند گوش

نبايد كه باشد ملك مى پرست * كه بادش نماند ز باده به دست

هرآن شاه كاو دوست دارد شراب * به زودى شود خان و مانش خراب

چو كار ملك خواب و مستى بود * بسان بلندى و پستى بود

عدو خسروان را شراب است و خواب * ز كار خطا ديد نتوان صواب

370 چو خسرو كند هردم از باده ياد * به باده دهد جان شيرين به باد

شود شاه از باده خوردن زبون * كند ياد باده سرش را نگون

برد باده از پادشاهى شكوه * نماند شكوهش ميان گروه

چو مولع شود شاه بر چنگ و مى * به زودى شود دور حرمت ز وى

بسى شاه ديدم كه بد باده‌دوست * بدريد گردون بر او مغز و پوست

375 يكى زآن سران شاه پرويز بود * كه شاهى دل‌افروز و سرتيز بود

ز شهوت‌پرستى و جام شراب * سر دولت او درآمد به خواب