همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٥٩

حكايت

از آن قصه شد شاد مطلوبه نيز * به جان كرد ماه ، آفرين بر كنيز

امين را چنين گفت آن شهريار * بگويم به تو قصهء آن نگار

سمن‌بر بود خواهر من يقين * ورا صحبتى هست با شاه چين 325

كنون آمدست اندراين بوم‌وبر * مرا داده بد پيش‌تر زاين خبر

به گيتى از او طرفه‌تر ماه نيست * به نزديك او زهره را راه نيست

همين‌دم فرستم كنيزى برش * به كيوان فرستم ز شادى سرش

بخواند ورا پيش شاه جهان * كنم آشكارا براو بر نهان

امين گفت صد آفرين بر تو باد * كه كردى دلم را بدين قول شاد 330

فرستاد حالى كنيزى چو باد * بدان‌جا كه بد خانهء حورزاد

برفت و بيامد نگارين به راه * به گردش كنيزان چون مهر و ماه

چو نزديك قصر آمد آن جوركش * چو سرو روان دست كرده به كش

چو ديدند رخسار قاضى ز دور * شدند اندر آن بارگه ناصبور

به خنده برفتند چون گل ز دست * چو ديد آن‌چنان قاضى نيم‌مست 335

ز قصر اندرآمد بر ماه شد * به نزديك آن ماه دلخواه شد

به پايش درافتاد بىخويشتن * مرا كشته‌اى ، گفت اى سيم‌تن

نشستند آن نازنينان ز پاى * ز حوران چو فردوس گشت آن سراى

بفرمود امين تا شراب آورند * پى نازنينان كباب آورند

چو گشت آن صنم از مى ناب گرم * فرو ريخت از روى شه آب شرم 340

بپرسيد آن قصه او نيز باز * بگفت آن سمن ساعد دلنواز

هزار آفرين كرد شاه جهان * كه چون تو نگشت آشكار از نهان

بفرمود تا آن كنيز جوان * به پيش اندرآمد چو سرو روان

بفرمود كان لعب‌ها ساز كرد * در شعبده بر جهان باز كرد

چو آن لعب‌ها را به خسرو نمود * به كرده ، ز نام‌آوران دل ربود 345

يكايك در آن مجلس شهريار * بكرد آن همه شيوه‌ها آن نگار

به خازن بفرمود فرخنده‌شاه * كه آورد صد تخت جامه ز راه

دو صد . . . پر درّ خوشاب نيز * بياورد و بنهاد پيش كنيز

به بانوى ، او درّ و دينار داد * زر و جامه و درّ شهوار داد