همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٥٧

حكايت

دويد او و من در پيش همچو باد * دويدم ، شده هستى خود ز ياد

سمن‌بر برهنه چو ماهى سيم * درى بسته از دل شده دو ز بيم

يكىبار پايش گرفتم به دست * چو ماهى ز دست من آن مه بجست

دويديم چندان‌كه گشتيم سست * نديدم به گيتى از آن‌گونه چست

به گرد چنان تودهء گِل سه‌بار * بگشتيم از آن‌گونه ما هردويار 275

مرا چشم در راه تاريك شد * به گِل آن گُل‌اندام نزديك شد

برفتم روان پيش آن ماه و هور * بزد پاى بر سينهء من به زور

بدان گِل درافتادم از پاى من * شدم ناپديد اندر آن جاى من

تو گفتى فتادم به زير از فراز * برون رفتم از خود زمانى دراز

چو از بيخودى يافتم توش و هوش * زهرجاى آمد به گوشم خروش 280

چو كردم دو چشم اى پسنديده باز * به بازار در بودم اى سرفراز

به سوق ثلث اوفتاده نگون * برهنه بر و روى پر خاك و خون

مرا چون بديدند بازاريان * گرفتند قومى مرا در ميان

به سيلى گشادند دست آن سران * زدندم به گردن بر ، از هر كران

پديد آمد از بهر من رستخيز * سرانجام از آن‌جا شدم در گريز 285

دويدند مردم به دنبال من * شكسته بدان‌سان پروبال من

. . . سرى هست مانند طاس * بلاشك زدندم برون از قياس

و ليكن شب تيره نزديك بود * دو چشمم از آن غصه تاريك بود

به دنبال من « 1 » مردمان بىشمار * من از دست آن قوم پيچان چو مار

بدين‌گونه چون زار و حيران شدم * به كويى در از بيم پنهان شدم 290

بيامد يكى پير نزديك من * گليمى مرا داد و يك پيرهن

بپوشيدم آن پيرهن را ز بيم * فكندم به گردن درون آن گليم

رسيدم چو در خان خود مستمند * زدم بانگ و آواز كردم بلند

گروهى ز خانه برون آمدند * بر من پى آزمون آمدند

يكى زآن‌ميان گفت آن‌دم به من * كز آدم نه‌اى ، هستى از اهرمن 295

( 1 ) بدل من