همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٥٦

حكايت

مرا زآن طرب جان به تن در نبود * يكى جان ستد ديگرى دل ربود

در آن رقص بنشست در زير پاى * نشستند « 1 » يكسر كنيزان به جاى

مرا گفت هان مىخرى جان و خيز * خرم گفتمش ، گر فروشى كنيز

به چندست گفتم بهاى صنم * كه از شوق و از هجر جان مىكنم

250 مرا گفت گر عالمى سيم و زر * به يارى و ريزى به دامن گهر

ميسر نگردد تو را اين كنيز * به زر و به زارى به مال و به چيز

و ليكن مرا بر تو مهر است سخت * تو را روى بنمود اقبال و بخت

چو از مهرت امروز جان مىدهم * به تو ماه را رايگان مىدهم

نهم با تو من زاين سمن‌بر گرو * بيا اندراين خوان « 2 » و با او برو

255 مرا برد در خانه با نازنين * بيامد سمن‌بر بت بىقرين

يكى خانه ديدم سراسر سپيد * صد اندر صد آن خانهء پراميد

يكى توده گل در ميان ريخته * دو قنديل از سقفش آويخته

بفرمود تا شد برهنه كنيز * نديدم از آن خوب‌تر نيز چيز

مرا گفت هان جامه بركن ز بر * به دو بر پى او چو مرغ بپر

260 من اينك در خانه بستم چو سنگ * تو مىرو به دنبال او بىدرنگ

چو بگرفتى او را ، تو را شد اسير * ببر هركجا خواهى ، اى تيزوير

دويدن بهاى دلارام توست * برو كن ز تن جامه بر جاى چست

بگيرش به زودى « 3 » همين جايگاه * بكن هرچه خواهى بر اين طرفه ماه

من آن جايگه جامه كردم برون * زرم بود در كيسه از حد فزون

265 بپيچيدم آن جاى در جامه زر * نهادم به كنجى درون از هنر

به دل گفتم اين‌دم به كردار روز * نهم بر سر اين مه دل‌فروز

بگيرم ورا هرچه خواهم كنم * به تك چون سگ نامبرده منم

چو من كردم آهنگ آن سيم‌بر * تو گفتى برآورد آن ماه پر

مرا زآن دهل بوق دل تاب بود ( ؟ ) * چكان از سر ابر سيماب بود

270 چو سگ درپى او به تك تاختم « 4 » * به تك بهر آهو چو سگ تاختم « 5 »

( 1 ) نشستن ( 2 ) خان ( 3 ) فرتوتى ( 4 ) خاستم ( 5 ) خواستم