همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٥٥

حكايت

پس آن‌گاه شد نازنين شيشه‌باز * برانداختى شيشه‌زن بر فراز

به ساعد گرفتى ، چو رفتى به زير * به قرابه‌بازى زنى بد دلير 220

به قرابهء گرد مىكرد كار * چو شيرى بد آن نازنين در شكار

ز قرابه چون كرد كوتاه دست * به بازى چرخ اندرآمد شكست

مرا گفت خواهى مشعبدگرى * كنم تا ببينى ز من دلبرى

نگارين روان حقهء مهره خواست * به نيرنگ هاروت بد زهره راست

همى كرد با مهره بازى به مهر * تو گفتى مگر بود گردان سپهر 225

برآورد از نقل‌دان لعل زود * به يك‌دم ز صدگونه بازى نمود

پس آن‌گه يكى بيضه‌اى از كلاه * بيفكند و بشكست برجايگاه

به دست يكى داد ماه از نخست * دگربار كرد آن سمن بر درست

پس آن‌گه مرا گفت شاگرد باش * زمانى به نزديك من گَرد باش

شدم پيش و گفتم منت بنده‌ام * به مهر تو جان و دل آگنده‌ام 230

همه لعب‌ها كردى اى بىقرين * تو را مىكنم صدهزار آفرين

گه آمد كه بازى كنى با عمود * سر نازنين را نهى بر سجود

مرا گفت كان در شب ديرباز * توان كرد ، تو ساعتى سرفراز

دوالى بياورد بر گردنم * همىزد سيه شد تن روشنم

لگامم قفا كرد سرخ و كبود * به بازى ز گردون گرو مىربود 235

كنيزان و آن مه‌رخ تن‌درست * به يك‌باره از خنده گشتند [ سست ]

مرا زخم آن ماه مرهم نهاد * بسى لعب از آن‌گونه برهم نهاد

يكى قفل زد بر زبانم به ناز * پس آن‌گاه رويم سيه كرد باز

گهى ريش و گه سبلتم مىكشيد * دلم شربت شادمانى چشيد

چو زآن لعب‌ها بازپرداخت زن * مرا بستهء خويشتن ساخت زن 240

به چرخ اندرآمد چو چرخ روان * مرا تازه هردم ز مهرش روان

به رقص اندرون راه موزون گرفت * برفت از ميان دست خاتون گرفت

چو برخاست ، آن جمله برخاستند * به مدحش زبان‌ها بياراستند

چو مه دست تا آستين برفشاند * مرا در بدن جان شيرين نماند

بيامد گرفت آن زمان دست من * به رقص اندرآورد از آن انجمن 245