همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٥

نامهء ابراهيم بن مالك اشتر سوى مختار بن عبيده الثقفى

سرافراز مختار دلتنگ شد * رخ نامور زعفران‌رنگ شد

ز كوفه برون رفت بر راه شام * . . .

يكى را به كوفه درون مير كرد * در آن كار پيوسته تدبير كرد

به ساباط بر منبر آمد امير * روان خطبه‌اى كرد نغز آن خطير 25

چنين گفت با لشكر آن سرفراز * . . .

و ليكن شما را بشارت نخست * دهم اى بزرگان دانا ، درست

كه نزديك موصل براهيم يل * يكى رزم كرده است در زير تل

بكشتست بىمر ز دشمن به تير * . . .

هزيمت نرفتست پور زياد * به موصل درون است بىدين و [ داد ] 30

به نزديك ما خواهد آمد خبر * كه شد لشكر شام زيروزبر

دراين بود بر منبر آن دين‌پناه * . . .

بياورد نامه به نزديك مير * فرو خواند بر منبر آن بىنظير

بزرگان دين نعره برداشتند * فغان از خم چرخ بگذاشتند

بگفتند وحى است گفتار تو * . . . 35

روايت كند راوى بىقرين * به نزد بزرگان باآفرين

كه فرزند اشتر درم ده هزار * ببخشيد آن مرد را آشكار

كه او را از آن شب خبر داده بود * . . .

سپيده خبر شد به پور زياد * از آن نامداران بىدين‌وداد

كه در باغشان كشته بد نامدار * بباريد خون از مژه بر كنار 40

زمانى نكوهيده خاموش گشت * . . .

پس آنگه نويسنده را خواند پيش * يكى نامه بنوشت آن زشت‌كيش

نه القاب كرد و نه عنوان نبشت * به فرزند اشتر ازاين‌سان نبشت

كه با من سپا [ هى ] است بيش از شمار * . . .

تو خرم چه باشى بدان چند مرد * كه گردى شب تيره در زير گرد 45

ز دريا يكى قطره كم‌گير آب * همان ذره [ اى ] نيز از آفتاب

تو فردا برآراى تا بنگرى * . . .

يكى چند مىخواره را سر ز تن * به دزدى [ بر ] يدى در آن انجمن