همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٤٨

حكايت

ز عشقش ندارم شب و روز خواب * زنى نيز دارم نژند و خراب

نماندست دندانش اندر دهان * وز اويست بر جان من اندهان

45 بميرد چو من بنگرد روى ماه * شود دهر بر هر دو چشمش سياه

شب و روز من را نگهبان بود * نگهبان بنده به پنهان بود

دو سال است كان سرو سيمين‌بدن * در آن خانه باشد به نزديك من

گر افتد مرا بر نگارين نظر * فتم از بد پيرزن در خطر

نماند كه تشنه خورد آب سرد * دل من ازاين‌روى باشد به درد

50 مگر دوش همسايه‌اى مرده بود * ورا « 1 » چرخ سوى عدم برده بود

زنان محله به فرمان شوى * ز خانه برفتند يكسر به كوى

زن پير ما نيز خوش . . . رفت * از آن خانه ناگاه . . . رفت

بيازيد و بگرفت دست كنيز « 2 » * به بالاش برد آن زن بىتميز

يكى منظرى بود بالاى در * درى داشت در كوى بر رهگذر

55 كنيز مرا پيش آن در نشاند * سخن هرچه بودش بر او برفشاند

برون كن به دو گفت از اين جاى سر * ز بالا نظر كن به من مىنگر

اگر سر بپيچى ببرم سرت * به دشنه ز . . . بدرم برت

برون كرد سر از دريچه به راه * در آن كوى مىكرد مه‌رخ نگاه

چو شد پيرزن در نشستم چو سنگ * به بالا شدم همچو غران پلنگ

60 ورا ديدم استاده در چار ( ؟ ) جاى * ز من دور شد دانش و عقل و راى

فرو كردم ابزار پايش به دست * بر او رفتم آنجاى چون پيل مست

چو از مهر آن ماه مىسوختم * بدان‌سان كه رسم است بسپوختم « 3 »

چو در اندرون رفت نيمور من * ز بالا فتادم در آن انجمن

ميان زنان هر دو تن سرنگون * فتاديم دل‌خسته در خاك و خون

65 زنان سربسر نعره برداشتند * گرفتند ما را برافراشتند

بكشتند ما را به سيلى و سنگ * مرا بوق برنا دماند به جنگ

به صد حيله زآن قوم بگريختم * به خاك اندر از ديده خون ريختم

( 1 ) دل ( 2 ) گير ( 3 ) ميسوختم