همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٤٥

خلافت محمد امين چهار سال و نه ماه و ده روز بود

نگار [ ين ] هم اندر زمان چنگ خواست * چو شد ساخته رفت بر راه راست

براى امين قول بُد ساخته * چو آن زر [ سخن‌ها ] بپرداخته

بزد چنگ و بنواخت در بزم شاه * شد از آن او خيره ناهيد و ماه

تو گويى كه نى نالهء چنگ بود * چو هاروتش از سحر نيرنگ بود 150

چو از قول سرو اين غزل راه كرد * ز آواز او هركه بد آه كرد

غزال آن سخن گفت ، مدهوش مير * در آن ساحرى « 1 » كرد بدر منير

به آواز آن مه‌رخ ششترى * به زير آمد از آسمان مشترى

بر آن نغمه ماهى برآمد ز آب * در آتش روان كرد خود را كباب 155

چو فارغ شد آن بت ز قول و غزل * ثنا گفت بر ياد شاه ازل

ترانه چنان گفت آن نازنين * كه از خويشتن رفت بيرون امين

به خازن بفرمود آن شهريار * كه تا كرد ده تحفه بيرون ز بار

بياورد نزديك دلبر نهاد * بر آن نيز ده بدره زر برنهاد 160

از او خسرو كامران عذر خواست * ز مجلس سوى خوابگه رفت راست

چو شد نيمه‌شب اندرآمد ز خواب * بفرمود تا نقل و شمع و شراب

ببردند مطلوب را نيمه‌شب * نشستند ياران به عيش و طرب

نگارين به قانون برآورد چنگ * بيامد روان بر سر آب سنگ 165

سحرگاه بر خسروانى بتاخت * زمانى زده ساعتى مىنواخت

امين هرگز آن شيوه نشنيده بود * وز آن نازنين نيز كم ديده بود

به يك راه مستغرق ماه شد * ز دل دست آن شاه كوتاه شد

نگارين‌دل نازنين نرم ديد * به كار اندرون شاه را گرم ديد 170

چنان خويشتن را بر آن شاه بست * كه بر عقل طبع ورا راه بست

برون شد دل شاهزاده ز دست * پرىرخ . . . جوان بود و مست

به چرخ اندرآمد ز آواز ماه * چو خورشيد تابان درخشنده شاه

زمانى به رقص اندرون بود مير * به ديدار و گفتار بدر منير 175

پس آن‌گاه در پاى دلبر فتاد * همه بوسه بر [ د ] ست [ و ] بر سر نهاد

( 1 ) ساوى