همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٤٤

خلافت محمد امين چهار سال و نه ماه و ده روز بود

قدش همچو تير است و ابرو كمان * بود در چمن با چغانه « 1 » چمان

به بالاى او سرو را تاب نيست * گل و لاله را با رخش آب نيست

به غمزه ربايد ز ناهيد هوش * از آن ماه ، ديوانه گردد سروش

125 در اين زخم بربط ز من بهتر است * ز ناهيد در مطربى مهتر است

ندارد در اين شيوه كس ناى او * نگيرد كس از مطربان جاى او

گر انگشت بر نبض بربط نهد * به آواز او مشترى جان دهد

ز ناهيد بربايد انگشترى * شود ماهى و مهر را مشترى

به زير آورد زهرهء چنگ‌ساز * چو بنوازد آن مهربان از فراز

130 ز خوبى آن ماه چندان بگفت * كه شد مهر او با دل شاه جفت

به مسعود گفتا به ششتر خرام * ز كبك درى تيز و خوش‌تر خرام

ببر سيم چندان‌كه آيد به‌كار * دلارام ما را چو گفتى بيار

به گفت و قدم ، سر در ا [ ين ] كار كن * ورا با من اى مهربان يار كن

توان گشت با تاج و انگشترى * به نزديك آن دلبر ششترى

135 بياورد مه را به افسون و زر * به نزد امين ، شاه پيروزگر

چو مطلوب آمد به درگاه شاه * هم اندر زمان ، برگشودند راه

چو در بزم شاه آمد آن دلنواز * ببردند چنگش روان پيش باز

به زانو درآمد به نزد امين * نهاد اندرآن بزم سر بر زمين

زوال . . . دلبر ز پاى * ثنا كرد بر شاه كشورگشاى

140 به تازى يكى شعر برخواند نغز * ز آواز او گشت پرشوق مغز

دعاى ( ؟ ) امين بود پاكيزه [ بود ] * به خواندن دل هر بتى مىربود

چو آن خوانده بد پارسى ياد كرد * به دانش همه عالم آباد كرد

امين آن شهنشاه پاكيزه كيش * بفرمود تا برهمان رفت پيش

يكايك به شاه آن سخن بازگفت * دل كامران گشت با ماه جفت

145 بر او آفرين كرد شاه جهان * ثنا گفت او را ميان مهان

سه نوبت بفرمود آن زادمرد * دهانش پر از درّ خوشاب كرد

( 1 ) جمانه