همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٤١

خلافت محمد امين چهار سال و نه ماه و ده روز بود

كزين‌جا برو شاد و خرم به طوس * به وقتى كه خيزد خروش خروس

به درگاه شاه سرافراز شو * به دانش رباى از ستاره گرو

چو پرسد كه بهر چه‌كار آمدى * پى صلح يا كارزار آمدى

بگويش كه ما را فرستاد امين * پى ديدن شاه روى زمين

كه دارد دلى تنگ ، جانى به درد * پى رنج تو اى شه شيرمرد 50

فرستم ز تو هر زمانى خبر * كه دارد دل از درد زيروزبر

اگر نامه خواهد بگو نامه نيست * كه در دست او زاين غمان ( ؟ ) خامه نيست

گرت خون بريزد كه چيزى بگوى * بدان شاه از نامه منماى روى

اگر به شود كاين « 1 » همه بازگرد * اگر . . . حالى چو باد و چو گرد

تو اين نامه‌ها را برون كن به جاى * يكى سوى مأمون روان كن به راى 55

يكى را به فضل دلاور سپار * يكى را به صالح ، سخن‌گوش دار

چو كردند باهم از آن‌گونه مكر * به طوس آمد از شهر بغداد بكر

به نزديك هارون شد از گرد راه * ورا ديد بيمار در خوابگاه

بپرسيد از آن مرد باآبروى * كه اين‌جا چرا آمدى بازگوى

چنين داد بكرمر « 2 » او را جواب * كامين را دل از بهر آن كامياب 60

پراندوه و انديشهء مرد بود * ز غم آفتاب رخش زرد بود

فرستاد ما را چو مرغ بپر * كه تا بازدانم ز خسرو خبر

كنم آگه او را ز كار تو من * بدان تا شود شاد در انجمن

ورا گفت نامه چه دارى بيار * ندانم ، به دو گفت اى شهريار

برآشفت هارون ورا بازداشت * چو در دل ز گفتارش آواز داشت 65

به زندان در [ ون ] بكر محبوس بود * به جاى يكى شحنهء طوس بود

فرو شد رشيد اندرآن چند روز * سيه گشت خورشيد گيتىفروز

همان لحظه شد بكر ناگاه جفت * برون كرد آن نامه را از نهفت

به مأمون فرستاد نامه به مرو * روان شد بريدى چو پرّان تذور

( 1 ) كلين ( 2 ) بكر بن مستعمر را فرستاد همراه وى نامه‌ها ، تاريخ طبرى ، ج 12 ، ص 5399 .