همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٤

نامهء ابراهيم بن مالك اشتر سوى مختار بن عبيده الثقفى

. . . فرستاد مير * بر خويشتن خواند مردى دبير

بفرمود كآورد چينى حرير * همان عطر و كافور و مشك و عبير

. . . يكى نامه كن * ز شادى در آن نامه هنگامه كن

دبير دلاور به فرمان مير * به عنبر بياراست روى حرير

نخستين خداوند را نام برد * به نامش ز هفت اختر آرام برد

خدايى كه ما را زر و زور داد * بلند اختر و تابش هور داد

5 بدانديش را خسته و خوار كرد * چو شب روز بر دشمنان تار كرد

هزاران درود است بر مصطفى * وز او آفرين باد بر مرتضى

حسين على را روان شاد باد * به دو عالم معنى آباد باد

براهيم از هجر مختار مير * همى زار نالد به كردار [ زير ]

. . . ند آن نامبرده خطر * كه گردون دون است زيروزبر

10 بدين جاى ده روز كرديم جنگ * ز خون لعل شد سربه‌سر كوه و سنگ

بر ايشان همه دست ما يافتيم * عدو را به كين دست برتافتيم

گهى دست ايشان به ما بر دراز * همىبود اندر نشيب و فراز

از آن پس بدانديش پور زياد * گريزان شده از بر من چو باد

به موصل درون است دل پرستيز * . . .

15 ببستم ز مردان او بيشتر * دلش مىكنم دم‌به‌دم ريش‌تر

بماندست ما را يكى جنگ سخت * كه تا بركنم اين تناور درخت

بريدم از او يك‌به‌يك بيخ و شاخ * . . .

درود جهان‌آفرين بر تو باد * لبت باد خندان ، دل و طبع شاد

روايت كند راوى پرهنر * كه در كوفه مىشد خبر بيشتر

20 كه خيل براهيم شد در گريز * . . .

عبيد زياد است پيروز و شاد * بداد آن سپاه گران را به باد