همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٣

بيرون آمدن نافع به مصاف در جواب صاحب لاف و گزاف

گروهى از آن قوم مست و خراب * فتاده سر خود نهاده به خواب

. . . برآمد سپاه * بكشتندشان مست بر روى راه

يكى را از آن جمله كردند اسير * ببردند نزديك فرزانه مير 230

بپرسيد از او مرد والاتبار * كه مستى كنون يا « 1 » شدى هوشيار

. . . پيش * نخوردم مى اندر همه عمر خويش

براهيم گفتش كه در باز كن * مرا با طرب زود انباز كن

بشد مرد فراش در باز كرد * براهيم در باغ شد همچو گرد

. . . مهتران * شد آن باغ پر ، از كران تا كران 235

بر آن قبه از خلق مستان بدند * به عيش و طرب مىپرستان بدند

شنيدند در باغ از آن‌سان خروش * كسانى كه بودند با ناى و نوش

. . . كه پور زياد * به مى خوردن آمد سوى باغ شاد

به زير آمد از قصر دلشاد مير * بياورد يرغو « 2 » براى خطير

براهيم را ديد زآن‌سان سوار * به گردش پياده بسى نامدار 240

. . . پور زياد * ز دور اندرون آفرين كرد ياد

زمين را ببوسيد و كرد آفرين * ز مستى بر آن مهتر بىقرين

همىگفت من خويش قربان كنم * براى تو امشب چو مهمان كنم

. . . از او نامدار * بزد نيزه بر سينهء مرد كار

برون برد نوك سنانش ز پشت * به زخمى چنان سرفرازى بكشت 245

وزآن پس بر آن قصر شد چون پلنگ * گرفته يكى تيغ رخشان به چنگ

. . . نره‌شير * ز بالا يكايك درافكند زير

هزار و صد و شصت ببريد سر * نماند اندرون زنده يك جانور

در آن قصر سيمين و زرينه بود * نبد قصر ، مانند گنجينه بود

. . . از آن باغ شاد * برفتند از آنجا چو تير از گشاد 250

به كام دل خود به راه آمدند * به شادى در آن بارگاه آمدند

به لشكر ببخشيد آن خواسته * شدند آن همه لشكر آراسته

( 1 ) تا شد ( 2 ) ترغو