همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٢٧

رفتن هارون الرشيد به طوس و خبر وفاتش

بشير فرومايه را پيش مير * كشيدند از آن‌گونه خوار و حقير

ورا چون چنان ديد بسته رشيد * در آن خستگىها فغان بركشيد

به دو گفت كاى دشمن كردگار * . . . برآور سگ نابكار

ز شومى رافع جهان شد خراب * ببريد از جوى اسلام آب 155

ز رافع نبرد اندرآن خشم نام * ورا خواند خائن « 1 » امير همام

چرا گفت شومى اين هر دو تن * به بيمارى و درد و رنج و محن

ز بغداد آورد تا طوس و رى * بفرمود هارون فرخنده‌پى

كه اين بدنشان را به سختى كشيد * به كينش همه تيغ و خنجر كشيد

بشير نكوهيده را بسته دست * كشيدند بيرون به كردار مست 160

يكى مرد قصاب چون گوسپند * بيامد ورا بسته در پا فكند

ببريد بندش سراسر ز بند * نكشتست هرگز چنان گوسپند

به ده جاى او را برآويختند * بزرگان بر [ او ] خاك و خون ريختند

ازآن‌پس به ده روز هارون بمرد * جهان چنان ديگرى را سپرد

سه خادم بد او را در آن روزگار * كه خالى نبودندى از شهريار 165

گزين رشد و مسرور بود و حسن * بشستند شه را بدن هر سه تن

نهادندش اندر سراى حميد * ز خاكش گل نسترن بردميد

مقامى كه از شاه ناموس شد * كنون نام او مشهد طوس شد

در آن مشهد امروز موسى رضاست * كه از نسل شيرخدا مرتضى است

بر آن نامور كرد صالح نماز * كه فرزند او بود آن سرفراز 170

چهل سال بد عمر هارون و پنج * در آن‌دم كه شد زاين سراى سپنج

دو ده سال و سى ماه بد شهريار * نبودش ز شاهان كسى مثل و يار

چو ر [ وز ] ش سرآمد فرو شد به خاك * ز لوح مهى نام او گشت پاك

چه بندى دل اندر سراى مجاز * كه گر خود شوى شاه شام و حجاز

چو وقت اندر آيد ، ببايد گذشت * نبايد پى مال رنجور گشت 175

شنيدم كه هارون دل پراميد * به گونه بدى سخت سرخ و سپيد

( 1 ) خامل