همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٢٦

رفتن هارون الرشيد به طوس و خبر وفاتش

125 به طوسى چنين گفت قاروره گير * ببر اسب من پيش آن كندوير

نگويش چو پرسيد اين اسب كيست * بدان تا بدانم كه آن مرد چيست

به نزد طبيب آمد آن ژنده‌پيل * به نام دگر كس نمودش دليل

به دانا چو قاروره بنمود دست * ورا گفت كاين اسب آن مرد هست

به دو گفت كاسب حريم ( ؟ ) من است * كه رنجش پى زر و سيم من است

130 بدان كس مرا نيك پيوستگى است * پى رنج او در دلم خستگى است

ز دردش به نزديك من ياد كن * به دانش درون دل آباد كن

طبيب اين‌چنين داد حالى جواب * همه رنج بيمار ديدم در آب

نماندست عمرش مگر يك دو روز * تو رو خويشتن را برايش مسوز

ز غم مرد طوسى چو گل برشكفت * بشد اين سخن پيش هارون بگفت

135 بفرمود هارون به فضل وزير * كز اين‌جا برو دست ترسا بگير

سرش را به خنجر ز تن دور كن * وزاو كركسان را يكى سور كن

خبردار شد جبرئيل طبيب * غم آمد مرا ، گفت از اين‌جا نصيب

بيامد بر فضل حالى پزشك * روان كرد از ديده خونين سرشك

ورا گفت كاى شمع گيتىفروز * امان ده من خسته‌دل را سه روز

140 سه روز دگر شاه فرخنده‌راى * اگر باشد اندر سپنجىسراى

همان‌دم بر اين خاك خونم بريز * مرا نيست زاين‌جاى راه گريز

وگر مرد از كشتن من چه سود * يقين دان كه اين بودنى كار بود

زمان داد آن خسته‌دل را وزير * بخنديد منكه ز كار خطير

برون رفت و خنديد و با خلق گفت * كه فردا بود شاه با خاك جفت

145 بشد هرثمه با سپاه گران * ز جيحون گذر كرد آن كامران

بيامد به شهر بخارا بشير * برآويخت با هرثمه شيرگير

چو از گرد روى هوا تار شد * بشير دلاور گرفتار شد

ورا هرثمه در زمان بند كرد * فرستاد از آن جاش چون باد و گرد

به نزديك هارون شه سرفراز * بريدند تا مرو راه دراز

150 ز مروش فرستاد مأمون به طوس * برآمد به طوس اندر ، آن [ پاى ] بوس

رشيد جهاندار رنجور بود * ز راحت دل نازنين دور بود