همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٢٥

رفتن هارون الرشيد به طوس و خبر وفاتش

تو زآن‌جا به گرگان شو و برفراز * شده بود آن مهتر سرفراز 100

روان گشت شروين قارن « 1 » برش * به خدمت دراستاد پيش درش

على پور عيساى ماهان اسير * همىبود نزديك آن تيزوير

فرستاد او را ز گرگان به رى * به نزديك هارون فرخنده‌پى

همه مال او بر شتر بار كرد * از آن بيشتر درّ و دينار كرد

شنيدم كه پانصد شتر بار بود * همه جامه و درّ و دينار بود 105

فرستاد او را به بغداد باز * به نزد امين خسرو سرفراز

به زندان فرستاد او را امير * علىپور ماهان شد آن‌جا اسير

چو لشكر ز رى سوى گرگان كشيد * در آن ره فزون گشت رنج رشيد

ببردند او را ز گرگان به طوس * همىرفت بر چرخ آواز كوس

به طوس اندرون رفت بيمار شاه * همىبود رنجور يك چندگاه 110

طبيبان به يك جا نمىساختند * شب و روز نرد جدل باختند

همىگفت ترسا كه دارو دهيم * ملك را در اين رنج نيرو دهيم

ورا منكه مىگفت كاين راى نيست * دل شاه فرزانه برجاى نيست

چو دارو دهى دردش افزون شود * مبادا كه كار دگرگون شود

به شه گفت ترسا كه دارو بخور * كه دارو كند درد را پىسپر 115

به فرمان او شاه دارو بخورد * هم اندر زمانش بيفزود درد

غلط كرد جبريل ، شه را بكشت * ندارد كه افيون به دو در سرشت

بدانست هارون خطاى پزشك * بباريد از ديده خونين سرشك

همىخواست كاو را كند پايمال * پى آزمون آن شه بىهمال

چو نوميد شد از تن و جان خويش * طبيب نكوهيده را خواند پيش 120

بپرسيد احوال از آن نامور * بترسيد از آن خسرو تاجور

سخن هيچ با شه نيارست گفت * ز بيم سر خويش برمىشكفت

چو آمد پزشك از بر شه برون * بباريد از ديده درياى خون

همىدان كه در خانه‌اش بود مير * بخواندش بر خويش دانش‌پذير

( 1 ) شروين ابو قارن