همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٢٠

حكايت

يكى شب چنان ديد هارون به خواب * كه پنهان شدى بر فلك آفتاب

برفتى برش خادمى پير روى * كفى خاك دادى بدان نامجوى

نمودى ورا خاك خادم ز دور * به دو گفتى اى شاه كم كن غرور

265 ز خون ريختن دست كوتاه كن * به كوى خرد بر درى راه كن

تو از آل برمك نماندى اثر * بريدى به بيداد از آن قوم سر

از آن خون پديد آمد اين تيره‌خاك * در اين خاك باشى چو كوكب هلاك

در اين خاك بين قربه ( ؟ ) پاك توست * به خون درمشو غرقه كاين خاك توست

فزون‌تر از اين خون ناحق مريز * كه نتوانى از مرگ شد در گريز

270 چو بيدار شد پور با درد و تاب * كسى را نيارست بنمود خواب

به كس راز آن خواب دوشين نگفت * چو غنچه ز تنگى دلش مىشكفت

گره در برو داشت چين در جبين * طبيبى برش « 1 » فاضل و پيش‌بين

نبودى جدا زو به صبح و به شام * به رويش نگه كرد ناگه همام

نبد چهرهء نامبرده به رنگ * چو بگرفت نبض دلاور به چنگ

275 به جستن رگ نازنين تيز بود * شهنشاه را خون گران‌خيز بود

به هارون چنين گفت كاى شهريار * نبينم رخ سبز تو برقرار

نگويى مرا كاين كدورت ز چيست * گرفته دل نازنين بهر كيست

چنين داد هارون به دانا جواب * كه اين رنج را در پس آورد خواب

در اين هفته خوابى عجب ديده‌ام * به غايت از آن خواب ترسيده‌ام

280 به من مرگ زاين خواب نزديك شد * جهانم بر چشم تاريك شد

نمودند در خواب خاكى به من * بخواهم برون رفت از اين انجمن

طبيب اين‌چنين كرد تعبير خواب * كه خاك اى سرافراز جام است و آب

اگرچه ز خاك است تأثير [ ز ] شت * همان بستر از خاك و بالين ز خشت « 2 »

و ليكن تو را عمر باشد دراز * مينديش از اين خواب و سر برفراز

285 ز گفتار او شاد شد شيرمرد * ز بغداد شه رخ سوى شهر كرد

( 1 ) باش ( 2 ) وحت