همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٢

بيرون آمدن نافع به مصاف در جواب صاحب لاف و گزاف

بر آنان كه خون حسين على * بخوردند از غايت جاهلى

نه دنيا بماند بر ايشان به جاى * نه عقبى بيابند و ديگر سراى

205 . . . آنكه بشتافتم * يكايك به نور اندرون يافتم

چو شب روز بر شاميان تيره بود * دو چشمم در آن تيرگى خيره بود

يكى برق ناگه زمين برفروخت * همه شاميان را به يك ره بسوخت

. . . گفتى كه اى كامران * برو تيزتر زاين ميان بر كران

به نزد براهيم شو كامكار * ورا باش چون نصرت و بخت يار

210 ز مروان و مروانيان دور باش * [ بز ] ن بر دل خويشتن دور باش

. . . على سربه‌دار * برآور ز بدخواه ايشان دمار

كنون آمدم تا چه فرمان دهى * كه هستم بر چاكرانت رهى

كنون اى سرافراز آگاه باش * فروزنده چون بر فلك ماه باش

. . . به جايى است خوش * به بيرون موصل سرايى است خوش

215 به باغى درون همچو خرم بهار * بزرگان به گردش فزون از هزار

اميران عبد اللّه بن زياد * همه نزد او رفته از بامداد

. . . يا بنفرين شراب * سپرده دل و جان به چنگ و رباب

گر امشب تو آنجا روى سرفراز * شود چنگ كام مرادت به ساز

بود جوسقى همچو خلد برين * به راه نصيبين در ، اى بىقرين

220 . . . نام * به باغى درون ساخته آن مقام

برو اى سرافراز مانند تير * در آن باغ آن سروران را بگير

برآيد از اين كار فتحى بزرگ * كه هستند آن نامداران [ سترگ ]

. . . شد سوار * برفتند با او سوارى هزار

جوانمرد را نيز با خود ببرد * جوان را نهفته به ده تن سپرد

225 شبى بود چون روى زنگى سياه * ببرّيد مهتر دو فرسنگ راه

. . . ميران عصر * بيامد نهان تا در باغ و قصر

به پيش در باغ قومى پليد * همىخورده در گرد « 1 » آتش نبيد

( 1 ) كرده