همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤١٩

حكايت

همان جامهء زر كشيده سه دست * فرستاده آورد در . . . بست 235

فرستاد صد عقد گوهر برش * يكى طوق زرين پى افسرش

مرصع به ياقوت و لعل و گهر * كه هرگز نباشد از او خوب‌تر

شب آمد سوى منزل ماه شد * چو خورشيد تابنده بر گاه شد

نگه كرد ناگاه شاه رشيد * كتابى نهاده بر آن‌گاه ديد

ز هم چون ورق‌هاى او باز كرد * سپهر هنر خواندن آغاز كرد 240

همىخواند پرواى ماهش نبود * به روى نگارين نگاهش نبود

به دفتر چنان شاه مشغول شد * كه از وصلت يار معزول شد

نكرد اندرآن نازديده نگاه * يكايك ورق‌ها فرو خواند شاه

فرو شد به وقت سحر ماهتاب * سر نازنين اندرآمد به خواب

سر آن سرو برپاى هارون نهاد * وز آن ديده [ ها ] پاى بيرون نهاد 245

چو نزديك روز آمد آن تيره‌شب * حكايت شنو تا بمانى عجب

به ناله برآمد سمن بر ز خواب * ز نرگس گل و لاله را داد آب

به زارى بناليد چون زير چنگ * ز خون جگر لعل او داد رنگ

بپرسيد هارون كه اين ناله چيست * به لاله بر اين اشك چون ژاله چيست

نگارين به دو گفت ديدم به خواب * رخى همچو بر آسمان آفتاب 250

و ليكن خروشند [ ه ] چون رعد و برق * رخش از عرق گشته در آب غرق

به هيبت به من گفت كاى بىوفا * سپردى پس از من طريق جفا

نياوردى آن عهد و سوگند ياد * بدادى تن و جان شيرين به‌باد

نخواهى بر از بار اين باغ خورد * روى زاين جهان دل پر از داغ و درد

به پيش من آيى همين‌دم برو * كه حالى برم جانت از تن گرو 255

مرا زندگانى به پايان رسيد * به جان و دلم نوك پيكان رسيد

بگفت اين و بر جايگه جان بداد * تو گفتى نبد هرگز آن حورزاد

بناليد از آن غصه هارون به درد * پشيمانيش بد ، از آن كاركرد

همان‌دم كه آن رنج ديده بمرد * سرافراز هارون به خاكش سپرد

ز هادى پرانديشه شد شهريار * بباريد خون از مژه بر كنار 260

به جانش ز مرگ اندرآمد هراس * سراسيمه شد همچو گاو خراس