همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤١٧

حكايت

تعلق به دو دارم اندر جهان * نشايد غم خويش كردن نهان

به رفتن غم اوست همراه من * بينديش از ناله و آه من

همه چيزها بر تو كردم هلال * جز اين يك دلارام اى بىهمال 185

نگردى به گرد نگارين من * بنازد ز تو جان شيرين من

ورا دار نيكو كه يار من است * به نزد شما يادگار من است

سرافراز هفتاد سوگند خورد * خدا را به نام مهين ياد كرد

گرفت آن دلاور خدا را گواه * كه هرگز نگردم ز رسم و ز راه

براى تو دارم ورا همچو جان * به نيكى برم نام او در جهان 190

بر آن نيز هارون يكى نذر كرد * ازآن‌پس كه بسيار سوگند خورد

چو هادى شد از چشم‌ها در نهفت * ز آب آمده گشت با خاك جفت

نشست از بر تخت ، هارون به ناز * در ناز بر روى او گشت باز

چو ده سال در پادشاهى برفت * ورا امر از مه به ماهى برفت

يكى روز هارون شه شيرمرد * سخن‌هاى زيبا زنان ياد كرد 195

كه آرايش مرد زيبا زن است * يقين چشم مردان به زن روشن است

زن خوب و مستور آن را كه هست * سزد گر نهد بر سر ماه دست

يكى گفت كاى خسرو سرفراز * تو را هست در خانه ماهى به راز

كز آن نيز كس را نبودست ماه * چرا نيست ماهى چنان جفت شاه

به بالا چو سرو است اندر بهار * گل و لاله دارد بر آن سرو بار 200

نگارى كه همدست او ماه نيست * چرا روز و شب در بر شاه نيست

به دو گفت هارون كه اى ديردست * مرا دست و پا سخت سوگند بست

مرا بيم سوگند از او دور كرد * چراغ دلم نيز بىنور كرد

ز سوگند بند است بر جان من * نيابد شكن عهد و پيمان من

جوابش چنين داد گوينده مرد * كه بسيار كس عهد و سوگند خورد 205

كفارت بود سخت سوگند را * گشاده كن از دل يكى بند را

هزار اين زمان بنده آزاد كن * بده سيم و درويش را شاد كن

پياده به حج رو مينديش از اين * [ روان ] كن پى نازنين اسب و زين

چو از مهر آن ماه‌رخ ياد كرد * هزاران فزون بنده آزاد كرد