همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤١٦

حكايت

بدانند كاين دهر دون هيچ نيست * اگر كم بود گر فزون هيچ نيست

چو هادى ز گيتى برون خواست رفت * به تيرى كه از شست او راست رفت

160 چو نوميد شد زاين سراى فريب * بدانست كامد به تنگى نشيب

بفرمود تا رفت هارون برش * چو آمد ببوسيد دست و سرش

به هارون چنين گفت هادى كه من * بخواهم برون شد از اين انجمن

به زارى برون مىروم زاين جهان * به گل در شود آرزوها نهان

نخوردم بر از بار اقبال من * برفتم ز گيتى به يك سال من

165 سپردم جهان را و جان را به تو * همين آب روشن روان را به تو

بريدم دل از ملك و اسباب و مال * شدم از جفاى فلك پايمال

مرا آرزو هست در دل نهفت * اگر بشنوى خواهمت بازگفت

به شرطى كه آن‌جاى فرمان كنى * بر مهتران عهد و پيمان كنى

كه آن گفتهء من به جاى آورى * خرد « 1 » را بر آن رهنماى آورى

170 نگردى از آن قول و گفتار خويش * بمانى چنان راست بر كار خويش

به دو گفت هارون كه فرمان كنم * [ به ] پيش تو من عهد و پيمان كنم

كه تا زنده باشم نگردم از اين * نهم بر سمند مراد تو زين

اگر گوييم تن بر آتش بسوز * [ بسوز ] م ز مهر تو اى دل‌فروز

چو گويى كه افكن تنت را به آب * دراندازم آن بهر تو كامياب

175 ندارم ز تو جان دريغ اى جوان * در آتش روم يا در آب روان

به دو گفت هادى كه اى بىهمال * مرا دلربايى است صاحب جمال

يقين دان كه او قُوت جان من است * دواى دل ناتوان من است

تنم مىرود جان به نزديك اوست * ندارم جز او در جهان نيك دوست

نه شاهى است در دل نه ملك و نه چيز * نماندست در جان جز اين يك كنيز

180 دلم بستهء مهر آن دلبر است * به عقبى مرا عشق او رهبر است

به چيزى دگر نيست بسته دلم * بلى از پى يار ، خسته‌دلم

بريدم اميد از همه‌چيز من * دلم هست با او ز هر انجمن

( 1 ) جود