همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤١٢

حكايت كرم يحيى بن خالد البرمكى

غلامى بيامد مرا خواند ، گفت * كه با من بيا ساعتى در نهفت

از آن‌جا مرا سوى حمام برد * به نيكى دلاور ز من نام برد

مرا خدمتى كرد زيباغلام * سرم را بشست و تنم ، شادكام

65 چو فارغ شد از دست و پا و سرم * بياورد يك دست جامه برم

برفتم به شهر اندرون خسته من * ز ناگه بديدم يكى انجمن

بزرگان بادانش و جاه و آب * روان گشته خرم‌دل « 1 » و كامياب

برفتيم دنبال ايشان چو باد * نكردم ز نيك و بد خويش [ ياد ]

معطر سراسر به مشك و گلاب * بپوشيدم اى مهتر كامياب

70 ز گرمابه « 2 » هر دو برون آمديم * به رفعت ز گردون فزون آمديم

مرا برد نزد سراى بلند * بيامد يكى خادم هوشمند

مرا دست « 3 » بگرفت با عقل و راى * ببرد آن « 4 » سرافراز دين در سراى

چو رفتم در آن خوان « 5 » آراسته * پر از حرمت و نعمت و خواسته

بديدم عيالان خود را تمام * در آن جايگه خرم و شادكام

75 به ديباى زربفت پوشيده سر * به شكلى كه نبود از آن خوب‌تر

غلامان ستاده يمين و يسار * گرفتند من بنده را در كنار

بيامد غلامى خرامان برم * ببوسيد از پاى و دست و سرم

پس آن‌گه به دستم يكى رقعه داد * چو برخواندم اى شاه بادين‌وداد

چنان بود در نامهء دلپسند * كه اى خواجهء عاقل ارجمند

80 تو را ما يقين دان كه نشناختيم * به ديدار تو سر برافراختيم

[ چو با ما ] بگفتى تو احوال خويش * درون دل ما ز غم گشت ريش

يقين دان كه يحياى برمك منم * چو خورشيد بر آسمان روشنم

چو تو پيش ما زآن مقام آمدى * در اين بوم‌وبر شادكام آمدى

ازآن‌پس كه اين خانه كرديم راست * دهى سبز و باغى و خوانى توراست

85 در اين جاى بنشين و مى خور به كام * بيارند پيشت دمادم طعام

تو را هركسى جامه آرند و زر * به شب شمعت آرند و بر سر شكر

( 1 ) زر ( 2 ) ده ( 3 ) مراديست ( 4 ) اى ( 5 ) خان