همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤١١

حكايت كرم يحيى بن خالد البرمكى

مرا نيز بر صفه بردند شاد * نشاندند مردان بادين‌وداد

چو شد ساعتى اندرآمد خطيب * معطر شد آن خانه از بوى طيب

به مجمر چو « 1 » آتش برافروختند * به ده جايگه عود مىسوختند

چو بر گل سرايان شده عندليب * يكى خطبه برخواند زيبا خطيب 40

پس آن‌گه يكى عقد زيبا ببست * بداده به يك‌جا دو فرزانه دست

چو شد فارغ از خطبه والاتبار * زر و سيم كردند [ و ] گوهر نثار

فكندند خوان و بخوردند نان * مقامى به كردار خرم جنان

چو از خوردن نان بپرداختند * غلامان فرخ طبق ساختند « 2 »

طبق‌ها نهادند پيش سران * به جاى شكر ، سرخ زر بد بر آن 45

به سرخى زرى بود ، همچون شفق * بر من نهادند از آن يك طبق

از آن هر يكى يك طبق برگرفت * تو گفتى جهان سربه‌سر زر گرفت

ز بيم اندرآن زر نكردم نگاه * به من گفت شخصى بدان جايگاه

كه برگير زر با طبق ، كان توست * فزون بود آن زر ز پانصد درست

به صد بيم آن سيم برداشتم * ز كار جهان كى خبر داشتم 50

چو مردم برون شد از آن خوش‌سراى * برون آمدم من نه عقل و نه پاى

بيامد يكى بنده دنبال من * پريشان شد اندر زمان حال من

رهى را ز راه [ ا ] ندرون خواند باز * دلم گفت شد چنگ دولت ز ساز

ز من بازخواهند اين زر گرفت * نكردم چرا اندكى در نهفت

چو رفتم در آن خانهء دلپذير * يكى صدر ديدم چو بدر منير 55

مرا گفت كاى سرو [ ر ] نامجوى * به من از كجايى يكى بازگو [ ى ]

بگفتم به دو سربه‌سر حال خويش * چو بشنيد يك‌دم سر افكند پيش

پس از ساعتى سر برآورد و گفت * كجايند اطفال تو در نهفت

بدادم نشان مقام خراب * بباريد فرزانه از ديده آب

مرا گفت انديشه در دل مدار * كه چون زر كند كار تو كردگار 60

غلامى دو را آن زمان خواند پيش * سخن گفت با هر دو ز اندازه بيش

( 1 ) بمجنون ( 2 ) به پرداختند