همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤١

بيرون آمدن نافع به مصاف در جواب صاحب لاف و گزاف

. . . * ز مخنف « 1 » كه مردى است كشورگشاى

وز او بازگويد به هرجا زهير * كه بود آن جوانمرد را رأى پير

كه آن روز كردند حربى قوى * عجايب بمانى اگر بشنوى 180

. . . * ازاين‌رو چهل جايگه جنگ بود

برآمد در آن روز ابرى سياه * بباريد باران بر آوردگاه

به آب و به خون در همه خلق غرق * خروشنده رعد و درخشنده برق

. . . * بيفسرد در دست‌ها تيغ و تير

كز آن لخچه « 2 » باريد از آسمان * برآمد ز خلق الامان الامان 185

روان شد سوى لشكر شام سيل * كه بد . . . ميل

. . . * به يك جا برآويخته خيل خيل

از آن صعب‌تر كس نبيند مصاف * دليران و نام‌آوران در طواف

بباريد از ابر چندان تگرگ * كه گشتند نزديك مردان به مرگ

. . . آب * سوى دجله پرمحنت و درد و تاب 190

به شهر اندرون رفت پور زياد * بيفسرد يكسر ز سرما و باد

براهيم با لشكر كينه‌خواه * برفتند در خيمه و بارگاه

. . . يزيد * مفوض به من بود كار يزيد

بمرد او و من پيش مروان شدم * ز بهرام نزديك كيوان شدم

پس از وى چو عبد الملك شد امام * بَرِ او ملازم بدم صبح و شام 195

. . . براهيم شد * بَرِ مير بىترس و بىبيم شد

براهيم را گفت كاى سرفراز * بگشتم من از مذهب خويش باز

از آن آمدم شاد نزديك تو * چو دانستم آن راى باريك تو

. . . بر جا درنگ * فرستاد من بنده را سوى جنگ

نخواهم سخن را نهفتن ز تو * ربايم كنون دل به گفتن ز تو 200

من امشب چنان ديدم اى جان به خواب * كه شخصى چو بر آسمان آفتاب

. . . ز او بر آسمان * كه اى واى بر خلق آخر زمان

( 1 ) عبد اللّه بن مخنف را در نهان به كوفه فرستاد ، همان ، ص 55 . ( 2 ) نخحه