همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٠٩

حكايت كرم يحيى بن خالد البرمكى

به خود رنجش شاه اسراف كرد * ز بيچاره مردم برآورد گرد

كنون هركه اين داستان بشنود * سخن تا بداند « 1 » همه نغنود

بگويند كز بهر عباسه بود * كز آن دودمان او برآورد دود

بگويند هر جاى اين قصه باز * به ننگ اندر آيد سر سرفراز

بماند چنين نام تا رستخيز * نبايد از اين‌گونه بردن ستيز 610

من از آل برمك يكى داستان * بگويم ، بخوانم بر راستان

چو بيرون از آن مهتران كس نماند * منادىگرى در زمان برنشاند

كه تا گرد شهر [ و ] ولايت بگشت * بزد بانگ وز آسمان برگذشت

كه هر تن كه بر آل برمك به درد * بگريد سرش را كنم زير گرد

نيارست كس بهر ايشان گريست * چنان تا گذر كرد از آن روز بيست 615

يكى روز مىرفت هارون به خوار * بدان‌جا كه بد مشهد نامدار

يكى مرد را ديد مفلوك و پير * كه مىزار ناليد مانند زير

بر آن سروران نالهء زار كرد * برآن خاك ره ديده خونبار كرد

همىگفت زار اى كريمان دهر * كه از جودتان جمله را بود بهر

دريغ است دريا به خاك اندرون * بگفت اين و باريد از ديده خون

شهنشاه زد بانگ بر پيرمرد * بدان‌سان كه شد روى خورشيد زرد 5

كه اى پير فاسق ستم ديده‌اى * به شهر اندرون بانگ نشنيده‌اى

كه شاه سرافراز فرموده است * در خلق بر حكم نگشوده است

كه هر كاو بر اين قوم زارى كند * پى اين سران سوگوارى كند

بريزند بر خاك خونش چو آب * چنين داد پير ستوده جواب

كه آرى شنيدم ، از آن آمدم * كه از زندگانى به جان آمدم 10

پس از نامداران بىمثل [ و ] يار * مرا زندگانى نيايد به‌كار

( 1 ) نداند