همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٠٥

خبر تغيير حال آل برامكه

كه گاهى بلندت كند گاه پست * گهى هوشيارى از او گاه مست

به بد سرورا زندگانى مكن * ستم بر كسى تا توانى مكن

كه هم بازبينى سرانجام كار * مباش ايمن از گردش روزگار

مدان اين سخن‌هاى خوش سرسرى * درستى كه مىخوانيش . . .

بر آن زر يقين سكه جعفر نهاد * ز نام نكو نقش بر زر نهاد 510

درستى از آن ديده بودم نخست * كشيدم فزون آمد از ده درست

از اين زر كه گفتم در آن روزگار * به يك روز بخشيد پانصد هزار

گر از آل برمك سخن بشنوى * به كام دل خود شبى نغنوى

بنالى شب و روز چون زير زار * ببارى ز غم خون دل بر كنار

چو يادآورى زاين همه گفت‌وگوى * بنالى چو ناى و بمويى چو جوى « 1 » 515

فلك با كريمان به كيد است و كين * گشايد بر آن نازنينان كمين

كس از پيش ايشان تهى برنگشت * برآمد ز تن جان بدين سرگذشت

شنيدم كه يحياى بادين‌وداد * به زندان درون جان شيرين [ بداد ]

به بالين او كاغذى يافتند * بر شاه بردند و بشتافتند

چو كاغذ به هارون سپردند راست * گمان برد كان نسخهء گنج‌هاست 520

نبشته چنان ديد آن تيزوير * در آن‌دم كه آن رقعه برخواند مير

كه من خصم شاهم شدم پيش‌تر * بيايى تو لاشك يقين بر اثر

چو آيى به درگاه داور شويم * اگر امر باشد ، سخنور شويم

در آن‌دم كه يزدان كند بازخواست * شود كارها اندرآن روز راست

بپرسد ز تو آنچه كردى به من * بيابى سزا اندرآن انجمن 525

چو سر بركند مردم از تيره‌خاك * بود حاكم آن روز يزدان پاك

شود كارها يكسر آن‌جا سره * بتوزد ز گرگ ژيان كين بره

همان داد كبك درى بر فراز * ز شاهين بخواهند آن روز باز

تو اى شاه آن روز باشى اسير * زند بر دلت چرخ گردنده تير

ز بيداد تو بازپرسد خداى * كه كردى تو با ما در اين تيره‌جاى 530

( 1 ) حولى