همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٠٤

خبر تغيير حال آل برامكه

گرفتند آن مهتران را و بست * به زندان كشيدند و كردند پست

به يحيى و با فضل گفتند زر * بياريد با عقدهاى گهر

چنين داد فضل ابن يحيى جواب * كه نتوان سخن گفت الا صواب

چو ما را زر و جامه ، نام نكوست * كه ما آن ز دشمن خريديم ، دوست

485 اگر چند جان و جگر سوختيم « 1 » * به گيتى نكونامى اندوختيم

از اين نام برهم « 2 » نهاديم گنج * پى اين‌چنين روز برديم رنج

ز ما اين نشايد گرفتن به زور * شما دور گرديد از شر و شور

كه ما را به گيتى جز اين نام نيست * وز اين نام افزون سرانجام نيست

در آن سال يحيى به حج رفته بود * در آن دم كه او حلقه بگرفته بود

490 همى گفت كاى كردگار بلند * به من بر در آرزوها مبند

ميفكن به عقبى گناه مرا * منور كن اين تيره ماه مرا

هر آن‌بار كان روز بايد كشيد * همان جايگه بر من آور پديد

بگفت اين و باريد [ از ] ديده آب * همان لحظه شد دعوتش مستجاب

حكايت ز فضل دلاور كنند * كسانى كه شمع هنر بركنند

495 در آن‌دم كه در حبس بد نامور * سراسيمه بودى ز بهر پدر

كه در عقد مىبود سرماى سخت * از آن مهتران بود برگشته بخت

نيارست كس نزدشان شد به راز * برآمد بر اين روزگار دراز

نبد كس كه كردى دمى آب گرم * نگفتى به كس حال يحيى ز شرم

سرافراز فضل آن پسنديده‌مرد * گرفتى به زيربغل آب سرد

500 همى كرد زير اندرون گرم آب * شب تيره خالى دو چشم پرآب

ببردى بر باب وقت سحر * چنين بايد اى نور ديده پسر

بدان آب ، يحيى وضو ساختى * دعا كردى و سر برافراختى

كنون گر پسر را بگويى كه خيز * بياور برم كوزهء آب تيز

بگويد كه رو خويشتن پيش آب * از اين‌سان دهد باب خود را جواب

505 ببين كار اين دشمن دوست‌روى * مباش ايمن از فعل اين چاره‌جوى

( 1 ) سوختم ( 2 ) بدهم