همايون نامه ( تاريخ منظوم حكيم زجاجى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٤٠٢

خبر تغيير حال آل برامكه

كه برخيز كامد به نزد تو مرگ * نهد بر سرت اين زمان تيره‌برگ

چو جعفر بدان‌گونه او را شنيد * نظر كرد و آن روى ناخوب ديد

ز مستى بترسيد هشيار شد * سراسيمه زآن مرد خونخوار شد

به پايش درافتاد از بيم سر * به دو گفت زنهار اى نامور

435 يكى لحظه بنشين به پيشم ز پاى * كه جان و دلم رفت هر دو ز جاى

ز پا مرد دژخيم بنشست زود * چو تند اژدهايى زبان برگشود

تو را گفت خوانده در اين شب امير * روان شو كه هست از شدن ناگزير

بپرسيد جعفر كه هارون كجاست * ميان زنانست يا در سراست

خراب شراب است يا نيمه‌مست * كنون جام ، يا تيغ دارد به دست

440 زمان ده مرا تا شوم در سراى * وصيت كنم بازآيم به جاى

وصيت به دو گفت كاين جاى كن * سران را بر خويش برپاى كن

كه از پيش من رفتنت راى نيست * تو را بعد از اين بر زمين جاى نيست

بدان دوستان جعفر اندرز كرد * بباريد از ديده خوناب زرد

برآمد فغانى ز برنا و پير * ز خون سران خاك شد آبگير

445 چو مردم چنان نوحه از سر گرفت * ورا خادم بدگهر برگرفت

كشانش سوى خيمهء خويش برد * همىخواست آن‌دم به خاكش سپرد

چو مسرور شمشير كين بركشيد * شد از خون رخ نامور ناپديد

دگربار افتاد در پاى مرد * بناليد و زاريد و فرياد كرد

كه زنهار اى يار خونم مريز * مبر با من از روى مستى [ ستيز ]

450 كه مست است هارون پريشان شود * سحرگه از اين بد پشيمان شود

چو من رفته باشم نداردش سود * پشيمان شوى مرد كارآزمود

بر او مرد خونريز را دل بسوخت * به جان در غمش « 1 » آتشى برفروخت

بيامد بر شهريار جهان * بپرسيد از او خسرو اندر نهان

چه كردى ، به دو گفت آوردمش * بسى گفت ، ليكن نخو [ ر ] دم دمش

455 به دل گفت هارون [ كه ] سر خواستم * نه او را كه از جاى برخاستم

( 1 ) غم